Stereo Mcs: Paradise

Gek hoe je zelfs na 13 jaar nog iets echt goeds van een band gehoord te hebben, nieuwsgierig kan zijn als hun vijfde studio-cd in je bus valt. Het moet zijn dat we altijd in hen zijn blijven geloven. En sinds we ons onvoorwaardelijk vertrouwen in bijvoorbeeld The Prodigy en Massive Attack hebben moeten opgeven, werd dat een vaak hachelijke onderneming
.

Want je kan bezwaarlijk zeggen dat The Stereo Mcs met Deep Down&Dirty potten hebben gebroken. De veer was gebroken, die wel, de spanning eraf, de ‘leute’ weg, de funk verdronken, de Britse snedige loomheid weg, de ziel vervlogen. De Stereo Mcs voelden zich duidelijk niet goed. Maar bij hun kersverse platenlabel Graffiti en de mensen van Pias lukt dat héél wat beter.

Paradise is kortweg Stereo Mcs op hun best. Goed, ergens klinken ze dan misschien wel weer een stuk ’92, maar wij hebben daar eerlijk gezegd geen last van. Want als Paradise zelfs maar lichtelijk tipt aan topplaat Connected, hun doorbraakplaat, zijn we al heel tevreden. Het is niet vernieuwend wat we horen, maar wel fris en warm, opnieuw vol van die heerlijk unieke Stereo-vibe, dat Engelse hiphopgevoel dat we eigenlijk nog maar nauwelijks in een andere band ontmoetten, the Brand New Heavies misschien, een dosisje Tricky, een pietsie Jamiroquai? Maar eigenlijk een patent van de zachte schuurstem van Rob, de warme bassen, alle kleuren van de begeleidende blazers, percussie, toetsen. Geef ons dus maar de titeltracks: zwellende blazers boven de korrelige synths en breakdrums met Robs heerlijke stem op lomigheid, een sessie zonwandelen met Robs eigen stem in wat pitches hoger bij ‘First love’ en om af te sluiten de zwoele mystiek (triphop?) en het belletje van ‘Out of control’.

Paradijs? Laten we het op een driedubbele, vierdubbele fondant Bounty houden met extra slagroom. Dat zijn heel wat stukjes paradijs in een op de tong smeltende Brit-funkhop voor de eigenlijk eerste waardige opvolger van klassieker Connected van ’92, en dat was toch alweer even geleden. We like!

(LAD)