Imago Mundi 3 & 4: De 25ste Rune & De Odysseus-hypothese
Yes, we wisten het. De eerste twee (tegelijk uitgebrachte) delen van 'Imago Mundi' toonden een groot potentieel, maar dat werd nog niet voor de volle 100% ingevuld. Met deel 3 & 4 is dat wel gelukt.
Een leuke gimmick: van een stripreeks telkens twee delen tegelijk uitbrengen, zodat je een groot, afgerond verhaal krijgt. Zelfs de covers lopen in elkaar door. Het concept staat er helemaal: Imago Mundi is een bedrijf dat door een nieuwsoortige laserscan in staat is een terrein te scannen en dan virtueel te reconstrueren hoe het eruitzag in om het even welk tijdperk. Schitterende vondst, en niet eens zo ongeloofwaardig.
In De 25ste Rune wordt het team naar Zweden geroepen, waar bij de voorbereidingen van een stuwdam een aantal prehistorische steles worden ontdekt met raadselachtige symbolen erop. Er is niet veel tijd om die te bergen, want eenmaal de dam voltooid, zal het gebied onder water komen te staan. Toch worden de science-avonturiers van Imago Mundi zwaar tegengewerkt: er is in dat Zweedse dal meer aan de hand dan op het eerste gezicht lijkt.
Uitstekend werk hoor: Corbeyran en Braquelaire hebben een bijzonder sterk verhaal bedacht dat je makkelijk 90 bladzijden in de ban houdt. De mix van archeologie, spitstechnologie, actie, ecologie en spionage doet fris en modern aan, zonder geforceerd over te komen. Waar het eerste verhaal na een paar tientallen bladzijden een beetje een soep werd, blijft hier de helderheid volkomen bewaard: qua opbouw zijn deze twee nieuwe albums een grote stap voorwaarts.
Rest nog het tekenwerk van Brahy, dat in dit genre best wel te pruimen is. De kleuren van Bérengère Marcquebreucq (ga met zo'n hersenkraker van een naam door 't leven) bewijzen bovendien dat Photoshop-inkleuring echt niet steriel hoeft te zijn. 'Imago Mundi' heeft ons in z'n greep: vanaf nu is dit een van onze must-have reeksen.
(HDP)