Open Water
Extreme low-budgetfilms die via mond-aan-mondreclame een cultstatus verwerven en zonder platte marketingmachine toch een kassucces worden, we zijn er dol op.
Open Water van Chris Kentis is zo'n verrassende
box office sleeper.
Het is een poepsimpel verhaal over een jong koppel dat na een duiktrip per ongeluk wordt achtergelaten midden op zee. Aanvankelijk kunnen ze er nog om lachen en denken ze dat de boot wel meteen rechtsomkeer zal maken, maar als ze na een paar uur nog steeds ronddobberen, beseffen ze dat hun avontuur bittere ernst wordt. Als kijker zit je constant dicht op de huid van de twee protagonisten: je deint met hen mee op de golven. Wie makkelijk zeeziek wordt, kan dit minimalistische zee-avontuur dus maar beter links laten liggen. Wie wel graag zilt water proeft, kan genieten van een kletsnat
Wachten op Godot, een klein pareltje dat in 80 minuten openbloeit van een aan
Jaws schatplichtige minithriller tot een existentieel drama over twee mensen die aan zichzelf en de natuur zijn overgeleverd.
(JC)