The A-Team
Ken je het soort bombastische concerten waar het geluid overstuurd is en de lichtshow genadeloos op je netvlies hamert, zodat je je na afloop met fluitende oren en tranende ogen afvraagt waarom je je zo weinig van de eigenlijke show herinnert? Dat gevoel hadden wij na The A-Team, de overladen, luidruchtige, nerveuze en rommelige filmversie van de legendarische cultreeks die in de jaren tachtig furore maakte op tv.
Tja, het belooft nooit veel goeds als een productie tien jaar aansleept, een scenario vijfentachtig keer wordt herschreven door een leger ingehuurde krachten en de regisseur ook al lang niet meer de eerste of zelfs tweede keuze was. Het gaat nochtans om de getalenteerde Joe Carnahan, wiens Narc uit 2002 een uitstekende politiefilm was. Maar goed, The A-Team is geen politiefilm, en het is helaas ook niet de vermakelijke camp geworden die we kennen van televisie. The A-Team anno 2010 komt neer op een lang uitgesponnen origin story, waarin je via allerlei explosieve omwegen te weten komt waarom die vier kleurrijke ex-militairen samen een team outlaws zijn gaan vormen. Dat op die manier hun plan in de film geenszins together komt, is iets waar de makers blijkbaar niet aan gedacht hebben, en dat is jammer. Het verhaal is bovendien zo geforceerd en chaotisch dat we na een uur al geen zin meer hadden om tussen al dat effectenvuurwerk nog op zoek te gaan naar een plot. Niet erg geslaagd, deze missie, en van de acteurs die in de huid van de iconische personages zijn gekropen, is Sharlto Copley (de geweldige Zuid-Afrikaan die bekend werd dankzij het al even geweldige District 9) de enige die we een thumbs up kunnen geven, voor zijn knetterende interpretatie van 'Howling Mad' Murdock.
(HDP)
bekijk de trailer