Een kijk op de Brusselse campus: Ongelukkig Oudjaar
Oud en Nieuw zaten samen aan tafel. Nieuw was een beetje te vroeg dit jaar. Ze kwam steevast te voet maar deze keer nam ze de trein. Voorspellingen voorspelde een hevige horrorwinter en dan reisde ze dat hele eind liever beschut dan door weer en wind. Dat daar niets van aan was van die horrorwinter, daar hadden ze haar niet van op de hoogte gebracht. Aangekomen in het treinstation bleek dat ze bij de treinen reeds de daad bij het woord hadden gevoegd wat hun goede voornemens betreft. Bijgevolg was haar ingecalculeerde vertraging helemaal overbodig geworden.
Daar zaten ze nu. Eénendertig december, tien uur ’s avonds. Oud wat depressief en Nieuw popelend van ongeduld. Zoals elk jaar opnieuw. Om de tijd wat te doden daar in hun vierde dimensie legden ze een kaartje kleurenwies. Inderdaad, ze waren maar met twee, maar het Schrikkeljaar had hen leren omgaan met tekorten. Kleurenwies is het enige spel waarbij Oud zijn volledige concentratie nodig heeft. Zo had hij genoeg afleiding om zijn neerslachtigheid even te vergeten. Binnenkort was het weer gedaan voor hem. Dat zinde hem niet. Oude-jaar. Een oud jaar. Oud worden. Oud zijn. Voorbij. Eigenlijk is je leven best beperkt, als Jaar. Gelukkig is het net lang genoeg om een kei te worden in kleurenwies.
Tijdens het kaarten keek Nieuw af en toe naar de mensen. Het was weer feest op Aarde. De mensen hadden de gewoonte om Oud feestelijk uit te zwaaien. Of was het om Nieuw te verwelkomen? Oud wordt niet graag gevierd omwille van de confrontatie, maar Nieuw ziet niets liever dan vrolijke gezichten. Die vrolijke gezichten schrokten en dronken en hoe verder de klok tikte, hoe meer de bal aan het rollen ging. Een bal vol voornemens. Nieuw haalt haar schouders op. Ach, laat ze maar weer even naïef zijn, die mensen. Nieuw ziet mensen elkaar omarmen, elkaar dingen wensen. Ze wensten elkaar het mooiste wat er is. Tot iedereen zijn gsm bovenhaalt. Iedereen typt synchroon dezelfde boodschap. Gelukkig Nieuwjaar. Een fantastisch 2012. Dat al je wensen en dromen mogen uitkomen. SEND. Nieuw zucht.
Vijf voor twaalf. Terwijl Nieuw zich zorgen maakte over al die ongelofelijke voornemens, speelde Oud solo slim. Ze wisselenden van plaats en van humeur. Een beetje treurig werd het de beurt aan Nieuw die schoorvoetend en “Moet het ééécht? Nu alll? Ik wil nog niet…” haar taak op zich nam. Middernacht. Oud lachte schamper en draaide z’n rug. Hij had net alle slagen binnengehaald.
Solo Slim.
Mijn excuses aan al wiens sms’en ‘Een spetterend 2012’ onbeantwoord bleven. U krijgt mijn wél gemeende drie dikke kussen en wensen wanneer ik u zie.
(ED)