Een Brusselmans die je niet uitleest in een dag of twee, het is eens wat anders. De schrijver, in weerwil van zichzelf nog steeds op zoek naar de erkenning die hij verdient, trok zich een vol jaar terug uit de schijnwerpers om een heuse turf te schrijven. Zijn magnum opus? Maar neen: Brusselmans vond dit gewoon een leuk idee, al was het maar om van het gezeur van zijn buren en vrienden af te zijn, die wel eens wat lijvigers wilden zien dan steeds die "dunne kutboekjes". En een vol jaar geen pers over de vloer, dat is natuurlijk ook lekker rustig...

Verbeelding als pretpark

Zeshonderdveertien pagina's, het is een meer dan volwassen onderdompeling in het universum van Brusselmans. Een universum dat grotendeels ophoudt voorbij een straal van 500 meter rond zijn woning in hartje Gent, want als er één boodschap zit in De kus in de nacht, dan is het wel dat je het geluk heus niet verder hoeft te zoeken dan dat. Een gezellig loft in een leuke stad, een aardige vrouw en een kwispelstaartend hondje, een fauteuil met een huiselijk dekentje erop, een stamcafé dichtbij, een terrasje aan de overkant en een glimmende Buell-motorfiets in de garage, meer moet dat niet zijn. Meer kán dat ook niet zijn, want de 43-jarige schrijver kent inmiddels zijn demonen en weet ook hoe hij ze moet ontlopen. Zijn geest en verbeelding worden niet langer bevolkt door allerlei onbestemde angsten, maar zijn een manipuleerbaar pretpark geworden waarin bekende mooie meisjes het onstuimig met elkaar doen terwijl de schrijver al dan niet participerend toekijkt.

Negerinnen met forse bollen

Een verhaal hoef je niet te zoeken in De kus in de nacht; het boek is een genadeloze dissectie van het autobiografische genre dat Brusselmans ondertussen al bijna 20 jaar bedrijft. De roman is als een literaire machine met glazen wanden: de interne techniek wordt genadeloos blootgelegd, de personages zijn niet meer dan inwisselbare radertjes en de situaties en locaties zijn als de grondstoffen en energie die je nu eenmaal in zo'n machine moet pompen om 'm op gang te houden. Al wat telt is de schrijver, wat zich in zijn hoofd afspeelt en wat in zijn directe omgeving gebeurt. Al wat verderop ligt, is bar en onherbergzaam, wat aanleiding geeft tot hilarische taferelen. Zo is een taxitrip naar het Universitair Ziekenhuis een dagvullende reis, eindigt een motorvakantie naar de Jura al na 800 meter op het levensgevaarlijke Sint-Annaplein en wordt een trip naar een benefietavond in een tent in Evergem honderden bladzijden lang voorbereid als was het een poolexpeditie van Hubert en Dansercoer. Da's trouwens niet het enige wat er te lachen valt in De kus in de nacht: zoals gewoonlijk zijn de burleske, nihilistische beschouwingen van Brusselmans onweerstaanbaar grappig, zelfs na 600 bladzijden.

De kus in de nacht is het meest eerlijke boek dat Herman Brusselmans tot nog toe schreef. Meer dan ooit tevoren legt hij zijn ziel bloot, maakt hij een autobiografische dissectie van zijn leven en werk. Hij kent daarbij geen remmingen, en als die er toch zijn, maakt hij daar bijna encyclopedisch melding van. Deze roman is geen mijlpaal in zijn werk, maar zal misschien later toch wel een scharnierpunt blijken. De dolende intellectuele rebel, de stoere rock-'n-rollschrijver is dood. Brusselmans is een tevreden man van middelbare leeftijd geworden, in evenwicht met zichzelf en zijn mini-universum, zonder al te veel wakker te liggen van de rest van de wereld. Of zoals zijn vriend en architect Leon het zegt op een caféterras: wat baat het als verstandige mensen zich buigen over 's werelds leed? Wat echt telt in het leven zijn moto's, en negerinnen met forse bollen onder hun bloes!

(HDP)