Koen De Bouw speelt Walter Sibelius, hoofd van de Cel Vermiste Personen van de Federale Politie. Hij onderzoekt een onrustwekkende verdwijning van een zestienjarig meisje.

GUIDO: 't Is niet de eerste keer dat je een flik speelt. Hoe blaas je daar telkens nieuw leven in?

De Bouw: De scenario's zorgen daar wel voor. Die schetsen telkens andere situaties, waardoor de personages zich steeds anders gaan gedragen. Toch hebben ze altijd wel gemeenschappelijke kenmerken. Het zijn meestal mannen die een huwelijk of een zware crisis achter de rug hebben. Ze werden in het verleden al eens geknakt en hebben daarom een rijpere kijk op het leven.  

GUIDO: Beschadigde mannen dus. En daarmee komen ze altijd bij jou terecht?

De Bouw: Dat is waar. (lacht)

GUIDO: Hoe komt dat?

De Bouw: Omdat ik daar wel vorm aan kan geven. Mijn uitstraling draagt een zekere melancholie in zich. Dat is een beetje de rode draad in mijn personages. Ik vind dat mooi, dat mysterie dat je kan meegeven aan een personage. Doordat ik als acteur niet alles invul, creëer ik ruimte voor de kijkers.

GUIDO: Het is de eerste keer dat je samenwerkt met Jan Verheyen. Viel dat een beetje mee?

De Bouw: Ja! Voor 200 procent. Ik had dat trouwens helemaal niet verwacht. Als ik zelf weet dat ik een fout heb gemaakt, dan heeft Jan dat meestal onmiddellijk opgemerkt en komt hij mij dat influisteren. Daar hou ik van. Die fouten zijn heel kleine dingen die de meeste mensen niet zien, maar een regisseur moet goede oren en ogen hebben. Hij moet aandachtig zijn en met de juiste intentie kijken. Jan kan dat.

GUIDO: Waarom had je niet verwacht dat die samenwerking zo vlot zou verlopen?

De Bouw: (denkt na) Ik had die gevoeligheid niet verwacht.

GUIDO: Als Verheyen kritiek krijgt, draait het meestal om het feit dat hij een publiekspleaser is, en daar heel ver in gaat.

De Bouw: Dat is een terechte opmerking, maar ik vind niet dat dat als kritiek moet worden beschouwd. Ik heb ook al meegespeeld in kaskrakers: De Indringer en De Zaak Alzheimer bijvoorbeeld, dus ik moet ook schuldig pleiten. Je mag echter niet vergeten dat die grote publieksfilms zo succesvol zijn geworden omdat ze kwalitatief dik in orde waren. Het is onmogelijk om op voorhand een scenario te schrijven waarvan je weet dat het gaat scoren. Neem nu Firmin . Een komische film met Chris Van den Durpel en Jan Decleir, een stevig promotiebudget, en toch heeft het niet gewerkt. Je kan succes niet op voorhand incalculeren. Als iemand erin slaagt om dat toch te doen, mét behoud van kwaliteit, dan vind ik dat heel knap. Bovendien zijn het de films die veel volk naar de zalen lokken die de kar trekken van andere projecten. Zij zorgen ervoor dat er überhaupt nog gefilmd wordt. Zo kunnen films als Dagen Zonder Lief ook gedraaid worden. Anders zou daar helemaal geen sprake van zijn.

GUIDO: Heb je voor Vermist een opleiding gekregen van de Cel Vermiste Personen ?

De Bouw: We hebben een aantal briefings gekregen en zijn ook een dag bij hen op bezoek geweest in Brussel. Toen vertelden ze een aantal heel concrete verhalen. Bovendien zijn ze iedere week naar de set gekomen. Heel aangename mensen.

GUIDO: Het leger was tevreden met de promotie dankzij Windkracht 10 . Ook de Flikken in Gent zijn blij dat hun imago wekelijks wordt opgepoetst op tv. Hoe zit het met de Cel Vermiste Personen ?

De Bouw: Als ik het goed begrepen heb, heeft de Cel vooral aandacht gekregen via de media, en niet via fictie. Door de Dutroux-affaire heeft het verdwijnen van kinderen lang in de belangstelling gestaan. Daardoor heeft de Cel meer middelen gekregen. Zij zijn zich dus ten volle bewust van de kracht die de media en een project als Vermist kunnen hebben. Zo kan je een bijdrage leveren aan het onder de aandacht brengen van zulke diensten.

GUIDO: Op den duur ga je wel denken dat elke serie of film die gemaakt wordt een hoger doel moet dienen.

De Bouw: Helemaal niet. Windkracht 10 is toch nooit gemaakt in opdracht van het leger? Toch gaat die samenwerking ver, omdat je van die diensten gebruik maakt. Stel dat je een Seaking-helikopter zou moeten gaan huren, dat is onbetaalbaar. Je moet dus wel tot een vorm van samenwerking komen om zo'n filmproject te kunnen realiseren.

GUIDO: Waarom moeten we naar Vermist gaan kijken?

De Bouw: Het is een politiefilm waarin de flikken niet op zoek gaan naar de dader, maar naar het slachtoffer. Dat vond ik een mooie omkering van wat het publiek verwacht. Ik denk dat het een frisse film is geworden, met veel actief camerawerk, een stel goede acteurs en een stevig geluid. We hebben gewerkt met dezelfde cameraman als bij Sedes en Belli indertijd. Hij maakt zeer actief gebruik van de camera. Vlaanderen werd er toen nog zeeziek van, maar ondertussen zijn de mensen een beetje opgevoed wat dat betreft. (lacht)

(HDP)