Touching the Void

In juni 1985 besloten de Britse twintigers Joe Simpson en Simon Yates naar de Peruviaanse Andes te trekken, om daar als eersten de Siula Grande te beklimmen, een berg van 6400 meter hoog. Ze bereikten de top, maar daarna liep het grondig mis.
Bij de afdaling brak Simpson zijn rechterbeen, en Yates moest hem voor dood achterlaten.

De afloop van dit verhaal kent iedereen, want het is moutaineering history: Simpson overleefde het barre avontuur en schreef later de bestseller Touching the Void over zijn bijna-dood-ervaring in de Andes.

Gruweltocht

Er was al meer dan eens geprobeerd om dit onwaarschijnlijke verhaal te verfilmen, maar het duurde tot de Britse documentairemaker Kevin Macdonald op het idee kwam de gruweltocht van Simpson en Yates te gebruiken om de grenzen van de gedramatiseerde documentaire te verleggen.

Sneeuwstormen

Simpson en Yates worden geïnterviewd in een studio en vertellen hun ervaringen minuut na minuut. Tegelijk krijgen we buitengewoon sterke beelden te zien waarop acteurs Nicholas Aaron en Brendan Mackey het gebeuren naspelen in al bijna even barre omstandigheden als het echte drama in 1985. Daarvoor werd gefilmd tijdens sneeuwstormen in de Alpen, maar ook op de authentieke Siula Grande, een berg die sindsdien trouwens nooit meer beklommen is.

Delirium

Het resultaat is beklemmend: je zit de klimmers heel dicht op de huid, voelt bijna de snerpende ijswind en hapt met hen naar zuurstof in de ijle berglucht. Naar de tweede helft van de film toe wordt pas echt duidelijk wat voor meesterfilmer Macdonald is: samen met de verzwakkende en wanhopige Simpson verglijdt zijn camera langzaam maar zeker in een hallucinant delirium, met de onwerkelijke Boney M-sequens als hoogtepunt.

Touching the Void is een film die inslaat als een ijshouweel in de gletsjerwand.

(JC)