Neurosis: The eye of every storm
Een muziekgroep kan veranderen. Dus is het niet zo’n goed idee hun muziek vanaf de eerste cd als dat bepaalde genre te klasseren. Neurosis is daar een wel heel goed voorbeeld van. Ze evolueerden van psychotische, neurotische teringherrie naar de pioniers in de emo- en sludgecorescene.
en verplaatsen zich met deze
The eye of every storm precies daarheen waar de titel hun voert.
Midden in de vortex van wat in het hardcoremilieu volop aan het veranderen is. Neurosis is dé band uit het hardere milieu die jullie in de mot moeten houden. Zij bepalen de toon bij alles wat op '-core' eindigt.
Neurosis heeft door dat muziek niet een constante hoeft te zijn van schreeuwen tot je keel bloedt of een oorlog van ontploffende, krassende, helse gitaren in nummers die je na vijf keer beluisteren wel hebt gehad. Doordat alle woede, kracht en frustratie er zo volop worden doorgeramd, heb je al gauw een overdosis van uitgespuwde, pikzwarte gal. Neurosis bouwt op deze plaat meer dan ooit op een gemillimeterde afweging van storm en rust voor en tussen de storm. Ze kunnen bulderen en muziekterreur verzorgen, maar hebben het evenwicht gevonden waar, in 'season in the sky' bijvoorbeeld, beide elkaar ontmoeten. En dat, beste oren, is veel spannender, intenser, gevoeliger en indrukwekkender dan bakken decibels alleen. Ze zijn er nog, laaf je daarvoor maar aan de laatste minuten van 'Burn'. Eens je je muzikale verbazing te boven bent, kan je je in de teksten verdiepen, immer donker en beklijvend. Steve von Till en Scott Kelly ontpoppen zich tot donkerder, diepere barden dan Nick Cave en schrijven in bloed en assen. In het oog van de storm, laat de rest er maar rond draaien.
Eén bedenking maar. Neurosis treedt met deze plaat voorgoed in grotere spots. De boekingskantoren, horden verse fans en podia zullen ze wat graag vinden. Vaarwel aan de muzikale onderlaag, maar muziek die zo meesterlijk is als deze mag je niemand ontzeggen.
(LAD)