Paul Weller: Studio 150

Je kan het als een tussendoortje zien. En eigenlijk zal het bij Paul Weller dan toch steeds weer meer zijn dan dat. Weller, een der levende muzieklegendes, maakt een coverplaat. Eigenzinnige coverkeuzes, eigenzinnig gebracht?
Laten we eens luisteren.

Zelf zegt hij dat het er al lang zat aan te komen. De uiteindelijke keuze van de te coveren songs was het lastigst, maar laat uiteindelijk wel een heel gevarieerd en aangenaam palet aan artiesten horen. Van Oasis tot Sister Sledge, Bob Dylan of Neil Young.

Zoals een tape die je aan je beste vriend, je kersverse lief of een muziekgelijkgezinde geeft, moest het worden. Een album vol songs waar Weller het zijne mee heeft gedaan na zorgvuldig elke song in zijn hart te zuigen, is het geworden. Een klassebehandeling die bijvoorbeeld resulteert in een 'All along the watchtower' dat sinds Hendrix' versie niet meer zo intens, helemaal anders en aantrekkelijk klonk. Gospel rocks, orgel en al! Of een kijk diep in 'The Bottle', oorspronkelijk van Gil Scott Heron en hier heerlijk tot vette funk versmolten, een swingend drankprobleem. En voor de trouwe fans, eindelijk 'Hercules' in Pauls handen.

De plaat van de titel slaat niet op 150 versies die in de vuilnisbak belandden maar op de Amsterdamse Studio 150 waar Weller samen met zijn band elke song vlot en spontaan kon opnemen.' All very civilised' zegt hij zelf en heerlijk om eens gewoon nummers te spelen waar je je niet sufpiekert over een tekst die je zelf schreef. Het levert in elk geval een van de betere coverschijven ooit op.

Het is ook goed eens muzikanten te horen die eerder een fijne whisky zijn dan zich tijdens hun piekjaren in één ruk op te branden. Weller blijft een klassebak en covert hier op een respectvolle en tegelijk eigenzinnige manier in een waaier van muziekgenres een album samen dat evengoed het zijne is als van de artiesten die hij zacht huldigt.

(LAD)