Depeche Mode: Remixes 81-04
‘Just can’t get enough’, ’Personal jesus’, ’Enjoy the silence’, ’Master and servant’, een minieme greep uit wat Dave Gahan de luisterende mens heeft geboden. Depeche Mode kent iedereen, de mythevorming rond de frontman, zijn unieke stem, de grillige, constant onzekere, vreemde sfeer rond een groep die onopvallend een icoon is geworden.
We zijn 25 jaar verder!
Voor de hardcore fans is dit een extraatje waarvan ze misschien één of twee remixes nog niet hebben, wij kwamen er ook al heel wat tegen op het net, maar tegelijk is het voor de modalere Depeche Mode-liefhebber een hernieuwde ontdekkingsreis.
Grote namen in een even grote verscheidenheid aan stijlen en tijdstippen die de songs opnieuw door eigen technologiemolens mochten draaien. Dj Shadow, LFO, Speedy J, Goldfrapp, Underworld, Air, François Kevorkian, Danny Tenaglia… We zijn er ons nog dieper in aan het onderdompelen, maar voorlopig blijft de remix van ‘Enjoy the silence’ door technoom Timo Maas onze lieveling. Bijna negen minuten in een minimaal sneeuwlandschap zonder ooit de essentie van deze klassieker in het gat te pakken. Bij de andere versie, ook van dit jaar en door Mike Shinoda onder handen genomen, vinden we de rust en sereniteit nauwelijks meer terug. Dan moeten we terug naar vorige eeuw, '98, om Dj Shadow’s versie van ‘Pain Killer’ te horen. Duidelijk Shadows vingerafdrukken, dat filmische, de drumstap én even mooi van Gahan gebleven. Of nog een technoreus, Dave Clarke, die helemaal gitaar gaat op ‘Dream on’. Remixen zonder frutselend prutsen, maar van het hoogst creatieve en toch meest respectvolle niveau.
Bijna veertig keer Depeche Mode in een ander jasje en daarin maar zeldzame ontgoochelingen. Geen afdragertje van een groepscarrière in het slop, maar een héél interessante blik op de invloed van Depeche Mode in de rest van de muziekwereld en omgekeerd, het respect voor hen en je eigen verbaasde blik wanneer je beseft dat je zoveel meer van Depeche Mode kende dan je zelf dacht. Een Remix-meesterwerk-must!
(LAD)