Dizzee Rascal: Showtime
Een jaar na zijn revolutionaire debuut komt deze negentienjarige Londenaar al met de opvolger ‘Showtime’ aangedraven. Nog feller, nog indrukwekkender, nog stukken beter. De ‘boy in da corner’ is een ster geworden en maakt van de goeie flow volop gebruik om zijn muziek naar nieuwe, hogere niveaus te dragen
, zonder te verzanden in de tol van de roem.
De val van bling-bling-talk, eindeloos opscheppen en platte sterrendompap wordt makkelijk vermeden en ontaardt in een wervelstorm van rauwe, bijtende raps, nog nerveuzer en sneller dan voorheen, een nijdig om zich heen klauwend ‘you people are gonna respect me if it kills you‘. De beats stotteren even hectisch, maar met een bredere stijlkleur en iets meer ruimte en melodie voor kleur in de donkerte. Er komt al eens een dancehallbeat, 80’s electropop, Afrikaanse percussie tot oldschool-Ataribleep meeklinken, en dat zwengelt het niveau opnieuw een tand hoger. Er kan zelfs silly gelachen worden in het vraag-antwoordgrapje van ‘Knock-knock’, om dan onmiddellijk erna met beide voeten op de grond te dromen en te verbeelden met de dolle kermispop van ‘Dream’ en het contemplatieve van ‘Imagine’.
‘See you all 3rd time around’ kan je nog lezen op de platenhoes, wij zullen er zijn. Een tweede klassieker binnen de twaalf maanden. Rascal is ongelooflijk. Geen makkelijke plaat, maar wat een talent!
(LAD)