Tekenvirtuoos BOUCQ

Liefhebbers van het werk van de Rijselse tekenvirtuoos François Boucq worden dit najaar verwend: er zijn tegelijk twee nieuwe albums verschenen van zijn hand. Na de drie hyperrealistische delen van de westernstrip 'Bouncer' trekt Boucq eindelijk nog eens alle registers van zijn exuberante verbeelding open. Grijnzen geblazen!


Compleet crazy is Gestapo in het nauw, een absurde klucht waarin op zoek wordt gegaan naar de nazaten van nazi's in het Braziliaanse regenwoud. Boucq heeft daarvoor zijn ouwe 'held' Rock Mastard van onder het slijk gehaald en 'm gekoppeld aan de Bengaalse tijger Fré van der Mugge (al weten de vertalers bij Le Lombard blijkbaar niet dat die ook een Nederlandse naam heeft). Tegelijk is bij Casterman het derde deel verschenen van 'Maankop', de serie die Boucq vijftien jaar geleden opstartte met de Russisch-Chileens-Franse esoterische mafkees Alejandro Jodorowsky.

GUIDO: Kun jij tegelijk aan humorstrips en realistische strips werken?

Boucq: O ja. Je moet mij zien als een boer op een boerderij. Hij heeft varkens, en koeien, en een moestuin. 's Morgens gaat hij de koeien melken, 's namiddags de varkens eten geven en 's avonds nog wat onkruid wieden. Zo gaat het bij mijn strips ook. Ik kan 's morgens heel realistische prenten zitten te tekenen, om dan 's namiddags complete onzin uit mijn pen te laten vloeien. Als ik moe word van het ene, rust ik uit door het andere te doen. Héél praktisch!

GUIDO: Maar eigenlijk is er grafisch niet zo gek veel verschil tussen je humoristische en je realistische werk.

Boucq: Het is meer de intentie die er een humoristische strip van maakt, dan de pure grafiek. Ik heb een paar jaar lang die drie 'Bouncer'-westerns getekend. Daar moest ik natuurlijk hyperrealistisch te werk gaan. In een sarcastische fantasie als 'Rock Mastard' kan ik die grenzen van het realisme makkelijker breken. En in een poëtische fantasie als 'Maankop' natuurlijk ook.

GUIDO: Eigenlijk zou je sommige prenten uit 'Maankop', als je ze isoleert uit hun context, ook als grappige overdrijvingen kunnen beschouwen. Neem nu de nogal smakeloze passage waarin een raket een heel dikke vrouw uit elkaar doet spatten.

Boucq: Juist. Een tragisch tafereel in het kader van dit verhaal, maar de tekening op zich is zo extreem bloederig dat je erom zou kunnen lachen. Weet je, zo'n tikje potsierlijkheid kan het tragische van een bepaalde situatie juist versterken. Ik herinner me dat ik eens een verkeersongeluk zag. Een voetganger was doodgereden, en heel de inhoud van zijn boodschappentas lag uitgespreid op de motorkap van de wagen. Het hele avondeten van die mens lag tentoongesteld, en hij lag daar dood naast. Dat zou lachwekkend kunnen zijn, maar is het natuurlijk niet. De potsierlijkheid van die situatie maakt het juist nog erger.

GUIDO: Toen je 15 jaar geleden begon met 'Maankop', heb je Jodorowsky voor het eerst ontmoet in de kathedraal van Amiens.

Boucq: Ja! Een fantastische plaats, niet? We wilden mekaar op zo'n plaats ontmoeten om over de strip te spreken omdat we dat passend vonden. En weet je: ook voor dit laatste deel zijn we in die kathedraal gaan vergaderen. (lacht) Een beetje bizar misschien, maar zo zijn we nu eenmaal.

GUIDO: Houden zo!

 (HDP)