Nid & Sancy: Talk to the machine
Vraag aan tien mensen die met muziek aan de slag zijn één nummer van Galacticamendum te noemen, en je kan zeker op een verzameling onwetende blikken staren. Vraag aan diezelfden of ze iets van Nid & Sancy kennen, en je krijgt volgens ons meteen dezelfde ignoranten die misschien net nog leukweg toevoegen ‘Ah ja, da’s het omgekeerde van Sid & Nancy, van de punks’.
Om maar te zeggen dat België nogal eens last heeft van wereldbekend te zijn behalve in eigen nest. Of je zou Luc Janssen moeten heten.
Want die heeft het muziekkoppel Bert en Tania heel goed gevolgd. Zodanig dat hij op den duur wekelijks een vreemd verpakte nieuwe track van het tweetal in zijn bus kreeg en terstond in zijn uitzending liet. Ondertussen waren Nid&Sancy ook in Londen en verder al potten aan het breken. Nu ze eindelijk hun eigen elf nieuwe nummers op plaat kregen, wordt het stilaan tijd dat dit jaar van hen is en ook jullie erkennen dat ze f***ing goed bezig zijn.
Mooi in het verlengde van Vive La Fête vinden we dit klinken. Midden de jaren tachtig kronkelen de newwave, coldwave en het vroege wat later ‘dance’ zou worden geluiden die Danny en Els verbruiken, en aansluitend op het jaar af verstoren Nid&Sancy perfect alle klanken uit de newbeat, acid, tweede rij nerveuze ebm en nukkige gitzwarte wave-resten. Het eindtrio ‘What you want/what you get’, ’Plug&slide’ en ‘So where’s your acid, brothers’ ranselt die je kop in. In volgorde van lome handklap newbeat ,dan pinnige wave op een ‘flatbeat’/’satisfaction’-beat, killer dan 'Eisbaer’ en ten slotte helwitte grammen geskroeink en gepiep om robotterig en op het wit van je ogen uit de haak aan dans te gaan. Dame en heer electropunk hebben heel goed vast hoe je een muziekstijl in ere reïncarneert zonder bestoft te klinken. Integendeel, met de juiste nieuwe machinerie, knipogen in het nu, ‘No fuck all’ zou zo van Peaches kunnen zijn, en een gezonde snee lachen met alles. Zolang Sancy het Spungen-hotel niet nog eens in brand steekt en Nid niet in haar ondergang meesleurt, ligt voor dit plaatje een sterke toekomst klaar.
Electro met een punkfeel, we kenden het al op andere manieren bij Alec Empire en zijn Berlijnse scène of extremer nog in de bloeiende Belgische breakcore-scene, maar met Nid&Sancy hebben we er zowaar heel toegankelijke electropunk bij. Nog even het vel tegen je ribben in de grimmige Karen Carpenter-ode ‘Anorak nervosa’ en je weet meteen dat toegankelijk ook die knarsende, vuile keerzijde heeft. Nid&Sancy weten perfect dat evenwicht te vinden. Never mind Galacticamendum, here’s Nid& Sancy, killerplaat!
(LAD)