Mastodon slaat deuken in metaal
Mastodon zou de nieuwe Metallica zijn, Mastodon zou de redding van de zieltogende metal zijn. Zanger-bassist Troy Sanders was in elk geval overdonderend aanwezig in de AB. Guido sprak met de nieuwe metalsensatie.
GUIDO: Vond je ’t een risico om het soort conceptalbum te maken dat Leviathan geworden is?
Sanders: Het is zo gegroeid. De songs waren er en pasten perfect in de thematiek van het boek Moby Dick. Er zit zoveel kracht in dat boek, er valt zoveel over te vertellen.
GUIDO: Oerkrachten komen steeds weer aan bod bij jullie.
Sanders: Bergen, de lucht, de ruimte zijn allemaal zo’n overweldigende, ontzagwekkende stukken van onze wereld. Wij gaan soms op het strand zitten en kijken uren naar die ongelooflijke zee. Of toen we op de berg Fuji waren; we zagen er vallende sterren. Dat zijn enorme stukken van deze wereld, van ons leven, waar wij alle vier erg onder de indruk van zijn. Daar blijf je gewoon steeds energie en inspiratie uit halen. Vuur, water, bergen zijn krachtige onderwerpen die je vaak in onze teksten terugvindt. Zoals toeristen een kaartje sturen uit de Zwitserse Alpen of van aan de Franse kust, maken wij songs.
GUIDO: Was jij altijd al een metalkid?
Sanders: Ja, AC/DC, Kiss, Metallica, Guns ’n Roses... Mijn oudere broer speelde bas, en dat wilde ik ook doen. Ik wilde Gene Simmons zijn van Kiss. En het voelt nu zo goed om dit te doen. Mee met Slayer op tour, binnenkort Rob Zombie ontmoeten, de muzikanten van Black Sabbath...
GUIDO: Krijg je tussen de bussen en hotels in nog tijd om muziek te maken?
Sanders: We hebben allemaal zo’n recordertje als het jouwe, en daar kunnen we onze ideetjes wel aan kwijt. Ik neurie er nieuwe riffs in, en als we thuis zijn in Atlanta spelen we die op gitaar.
GUIDO: Krijg je geen last van heimwee op tour?
Sanders: Je offert je gezin op, maar we amuseren ons ook, we zien de wereld. De tours die we aangeboden krijgen, zijn ook heel erg de moeite waard, dan heb je geen tijd voor verveling of heimwee. We weten nu al dat we deze zomer opnieuw naar Europa komen voor heel wat festivals. Daarna is er Ozzfest met Black Sabbath, Iron Maiden, Rob Zombie. Pas in september kunnen we een paar maandjes uitrusten en een nieuwe plaat maken.
GUIDO: Jullie worden al vergeleken met Metallica. Gaat dat wegen?
Sanders: We voelen die grote complimenten die we voortdurend van de pers en de fans krijgen niet aan als druk. Muziek die wij zo persoonlijk maakten en die door zoveel mensen wordt gewaardeerd, fantastisch! Maar we spelen zoals we altijd gespeeld hebben, we schrijven op dezelfde manier, wij gaan ons niet aanpassen aan wat iemand anders wenst of wil. Hoor je het graag? Blijf dan luisteren. Niet? Ga dan weg! Maar ik hoop dat we zolang het duurt wel een goed merkbare deuk maken in de metal.
GUIDO: Noem één nummer, geen metal, waar je gek van bent?
Sanders: George Jones. (toont trots zijn Jones-riemgesp) Of Willie Nelson, twee country-grootheden. Daar kan ik constant naar luisteren. ‘Angel flying too close to the ground’ van Nelson is prachtig. Heel zacht, teder, authentiek en puur. Noem het de andere kant van Troy Sanders. (lacht)
(LAD)