Blood Simple (Director's Cut): Hoorbare Hitte
De beste film van zomer 2000 is 16 jaar oud. In 1984 brachten de broers Coen (
Millers Crossing, Fargo, The Big Lebowski) de filmpers in collectieve extase met de ronduit meesterlijke inktzwarte komedie
Blood Simple, over een salooneigenaar in een godvergeten en bloedheet Texaans gat die zijn jonge vrouw en haar minnaar wil laten uit de weg ruimen door een ranzige privé-detective. Vier loepzuivere personages in een verrassende, pijnlijk grappige en tegelijk griezelig intense
film noir. Het loodzware, zweterige sfeertje en het immer aanwezige achtergrondgeflap van de
ceiling fan maken er echt iets van om hartje zomer bij meer dan 30 graden te gaan uitzweten. Nu dus.
En waarom komt deze cultfilm opnieuw in de zalen? Het is een
director's cut: Joel en Ethan Coen hebben er een hilarische inleiding aangeplakt, ze hebben 4 statische minuten weggeknipt en de hele film is zowel visueel als auditief
opgekuist. Wat je te zien krijgt is dus de definitieve versie van wat al jaren een klassieker was: de hitte is bijna hoorbaar, het gesol met het bloederige 'lijk' (Tarantino heeft
Blood Simple goed bekeken voor hij aan
Reservoir Dogs begon, neem dat van ons aan) is grappiger en tegelijk afstotelijker dan ooit, en het bijna surrealistische sfeertje heeft je binnen de drie minuten in een plakkerige wurggreep. En als dat je allemaal nóg niet overtuigd heeft, ga dan kijken voor de piepjonge Frances McDormand: haar beheerste kruising tussen Agnetha van Abba en Jamie Lee Curtis in
Halloween is kostelijk. Nooit gedacht dat de eighties zo razend cool konden zijn.
(JC)