Cinderella Man

De Grote Depressie, de duistere periode in de Amerikaanse geschiedenis na de beurscrash van 1929, blijft filmmakers inspireren. Regisseur Ron Howard viste het waargebeurde levensverhaal op van Jim "The Bulldog of Bergen" Braddock en maakte er een klassiek Amerikaans rags to riches-epos van.


Als je het werk van Ron Howard onder de loep neemt, zal je zien dat hij houdt van echte Amerikaanse helden: gewone en toch bijzondere kerels die het nooit opgeven, boven zichzelf uitstijgen en op die manier hun lotgenoten inspireren. Nou, zo iemand was Jim Braddock zeker, een dokwerker uit New Jersey die na een middelmatige bokscarrière helemaal aan de grond geraakte en daarna, tegen alle verwachtingen in, toch nog wereldkampioen werd in een van de spectaculairste comebacks uit de sportgeschiedenis.

Cinderella Man is zeker geen pure boksfilm. Howard levert wel de nodige vinnig gefilmde boksscènes, maar meer nog vertelt hij het verhaal van een eenvoudige, standvastige man die tot het uiterste gaat om er terug bovenop te geraken, voor zichzelf, maar meer nog voor zijn vrouw en kinderen. Dat verhaal duurt tweeëneenhalf uur, maar verveelt geen seconde. Howard is zo'n vaardig verteller dat hij je meesleept van de eerste tot de laatste seconde. In de scène waarin Braddock een paar centen gaat bedelen bij zijn vroegere boksbazen maakt hij zelfs beklijvende cinema. Anderzijds durft Howard ook wel eens te overdrijven. Zo is het personage van Paddy Considine, die de noodlottige gevolgen van de Depressie nog wat extra in de verf moet zetten, volkomen overbodig.

De onbetwiste blikvanger van Cinderella Man is hoofdrolspeler Russell Crowe, die na A Beautiful Mind voor de tweede keer samenwerkt met Ron Howard. Zijn vertolking van een man die in verpletterende omstandigheden zijn waardigheid weet te behouden, is groots. Wat een verschil in klasse met zijn tegenspeelster Renée Zellweger, die hier nog maar eens bewijst hoe overroepen ze is.

(JC)