Goldfrapp: Supernature

Op vijf jaar van een brave trees naar een flamboyante diva, je zou aan Roisin Murphy gaan denken. En die vergelijking is niet eens zo gek, want ook Allison Goldfrapp is heel eigenzinnig. Eigen klank, eigen imago, eigen waanzin, Supernature is haar derde en meest smakelijk glimmende cherry on top.
 Was Felt Mountain heel intiem, mistig en wollig, dan is deze derdeling klaterend van leven, goudglimmend van durf en knalkrakend van volgegoten kitschpop met tóch ook plaats voor rustpunten. Enkel bij ‘Ride a white horse’ vroegen we ons af waarom er toch per se een coketrack op moest, ofwel de klassieker van Laidback naar de kroon gestoken werd, geen van beide zijn welkome opties. Los van die snuifschuiver zijn we redelijk wild over deze plaat. Opener ‘Ooh la la’ is meteen een glambom, voorzien van al het sensuele en meisjesachtige van mevrouw Allison: veel beweging, vette beats en pop op en top. En nagenoeg elke track zweemt in die sfeer, hitgevoelig met toch een ‘fuck off’-onderstroom in telkens die dikke kitschbeats, doorslingerd met haar onmiskenbare glansstem. Op ‘You never know’ gaat ze even op de rem staan om ook zwoel boven toetsen te balladeren, zweverig en ingehouden bombast. ‘Let it take you’ kleurt zelf in de klankendiepte van een Felt Mountain-gevoel zonder sip of zeurderig te worden, bijna een Portishead-ervaring. Glampop zoals er geen andere is, met een dictatordiva aan ieder knopje.

(LAD)