Depeche mode: Playing the Angel

Popiconen met overdonderende klasse zijn heden ten dage bijzonder dun gezaaid. Het doet dan ook zo’n deugd om Dave Gahan en Depeche Mode voor de elfde keer in een tijdsspanne van maar liefst 25 jaar in bloedvorm te horen.
 Grote helden klimmen uit diepe dalen om jullie te plezieren. Gahan trok resoluut de spuit uit zijn arm, zag het licht in zijn kinderen en haalde zijn fenomenale stem los door de teksten van meester-tekstarchitect Martin Gore. Wij houden zo van groepen waarvan je na amper een seconde al hoort dat zij het zijn. Muzikanten die zo’n eigen gezicht hebben dat een fractie voldoende is om je naar de Depeche Mode-zone te vervoeren. Tegelijk houden we enorm van groepen die binnen dat gebeiteld duidelijke muzieksgelaat oneindig veel emotie en intensiteit kunnen uitdrukken. Voor Playing the Angel gaat dit perfect op. De koelheid en   soms uitgesproken noise van de analoge synths is er, de electropop vol half-religieuze, semi-mystieke grote gevoelens waar Depeche Mode het patent op heeft, en best wel een pak engelen. Pijn en afzien in afwisselende tempo's. Maar Depeche Mode klinkt ook frisser dan ooit, geen groep op zijn lauweren. Van de dreigende zinderkrakeling en de opengespreide hand naar zijn engelen in ‘Sinner in me’, net darkhop van Massive Attack. Sereen in ‘I want it all’ met een kunstharteklop van donkere liefde. ‘The darkest star’, die dit engelengeschenk afsluit met prachtige piano, is bezwerende bleephop. Depeche Mode blijft gretig muteren in zijn perfecte vorm. Playing the angel is een klassieker, ongetwijfeld. Een van de beste platen van dit jaar.

(LAD)