The Three Burials of Melquiades Estrada
Wie had dat gedacht: Tommy Lee Jones die zich net voor z'n zestigste verjaardag ontpopt tot een regisseur van Clint Eastwood-kaliber.
The Three Burials of Melquiades Estrada is Jones' regiedebuut, en het is meteen raak.
Deze film heeft het allemaal: het is tegelijk een keiharde western, een scherpe aanklacht van de situatie aan de grens tussen Texas en Mexico, een meeslepende roadmovie en een gevoelig verhaal over echte vriendschap. Bovendien heeft Jones het allemaal ook nog 'ns ingenieus verpakt door z'n film op te delen in hoofdstukken en door handig te goochelen met de tijdslijn, al is dat laatste wellicht de verdienste van scenarist Guillermo Arriaga, die eerder al tekende voor het draaiboek van
Amores Perros en
21 Grams. Het verhaal is ijzersterk in z'n eenvoud: Pete, meestergast op een Texaanse ranch (een knappe rol die Tommy Lee Jones zelf speelt) sluit vriendschap met een illegale Mexicaan. Die wordt omver geknald door een
redneck grenswachter en door de Amerikaanse autoriteiten begraven als een hond. Pete pikt dat niet, kidnapt de grenswachter, graaft het lijk van Melquiades op en zet door de woestijn koers naar Mexico, op zoek naar de
roots van z'n dode vriend. Het wordt een louterende tocht, zowel voor Pete als voor Mike Norton, de schietgrage
border patroller die gaandeweg begint in te zien wat hij heeft gedaan en met elke stap richting Mexico dichter komt bij berouw.
The Three Burials is twee volle uren genieten van grootse cinema, waarbij de ontberingen in het harde landschap ervoor zorgen dat de ziel van twee tegenover elkaar staande mannen komt bloot te liggen. Extrapoleer dat, en je leert een heleboel bij over de kloof tussen de VS en Mexico, het rijke Noorden en het arme Zuiden. Met deze veelgelaagde film, bovendien de grote winnaar op het voorbije Filmfestival Gent, plaatst Tommy Lee Jones zich in één klap tussen de grote Amerikaanse regisseurs.
(JC)