Sheavy: Republic
Een goede bandnaam is niet iedereen gegeven. En of je deze band nu uitspreekt als
Scheevie, zoals uw gemiddelde West-Vlaming en dienaar,
’t Is heavy, zoals de gemiddelde Engelse salontheedrinker, of iets als
Chevy, de wagen dan, het doet er totaal niet toe. Wat ertoe doet is dat de opvolging van de Prins van de Duisternis verzekerd is.
Black Sabbath leeft meer dan ooit tevoren!
En hoewel dit Sheavy's vierde album is op hetzelfde Rise Above-label, kent nagenoeg niemand hen. Behalve de diepploegende Sabbath-fans. Ze komen uit Newfoundland, ergens op het randje van de Atlantische oceaan en net onder de poolcirkel, geen schande dat je dit dus, zelfs ondanks alle mogelijke www’s, nog niet kende. Luister!
Stonerrockers gaan dit graag horen, want sludgemeester Billy Anderson, die ook al voor High on Fire én grootmeesters The Melvins werkte, krioelt hier aan de producersknoppen. En verder? Verder is dit de perfecte resurrectie/verderzetting waar Black Sabbath ooit in de jaren vlug geshockeerd mee begon. Zanger Stephen Hennessey lijkt akelig veel en timbreklankig héél juist op de scheur van Ozzy. De muziek is Sabbath op wiet en dikke kracht. De titels even episch als ‘Paranoid’ of ‘Iron Man’. Hier krijg je ‘Hangman’ met een magisch slepende inkom, daarna perfecte skaterock à la Zero of Baker skateboards, geen puberpunkprut, en terug in dat heerlijk slepende, een lekker afwisselen van sludge en snelheid. ‘Standing at the edge of the world’ vat aan met donkere bas en gaat dan Sabbathgewijs vertelzingend met de snerpsnaar eronder. Ja, dit is een Sabbathkloon. En nee, een betere komt er volgens ons niet meer bovengronds. Zijn zoon heet Sheavy en rockt ongelofelijk aars!
Ozzy mag gerust zijn stoppen verder laten doorslaan, aan zijn melkmuilkinderen zullen we toch nóóit íets hebben, maar zijn erfenis is met het allergrootste respect en zelfs evolutie verzekerd. Een must-have voor elke Sabbathfan en meteen ook voor wie van stoner, skaterock, rock houdt. Onruigen, gelieve u te onthouden, dit is voor mannen met baarden en een passie voor zelfkweek! Ooo, nog even die dreigende loomdrums in ‘...In the middle of nowhere’ Jaaaa!
(LAD)