Eurythmics: Ultimate Collection

Deze plaat moet een van de weinige zijn waar niemand een echt probleem mee kan hebben. Voor een greatest hits van Angie Stone kan iemand het bijvoorbeeld nog te vroeg vinden (maar daarover volgende week meer) en een greatest hits van pakweg Children of Bodom of Dana Winner zal ook wel zijn héél eigen publiek hebben.
 De impact van Eurythmics valt moeilijk te overschatten.

 

Terwijl Annie Lennox met een beetje goede wil als gemankeerde dyke, volhardende penisnijdster of vervelende activiste werd gebrevetteerd; en terwijl Dave Stewart even goed een herenman buiten categorie, arrogante freak of wereldvreemde slungel kon voorstellen; en Eurythmics allesbehalve als toegankelijk kon gezien worden in zijn jaren tachtig beginperiode, is het toch dit vreemde maar uitermate eigenwijze, unieke en revolutionaire duo dat buitenmaatse klassiekers op zijn geweten en het uwe heeft.

 

Tot vandaag wisten wij nog steeds niet echt waar ‘Here comes the rain again’ over ging. En na een tijdje rondzoeken nog steeds niet, dus verlicht onze onwetendheid daar graag over, geef een teken. Wat we wel héél duidelijk weten is het gevoel dat ‘Here comes the rain again’ telkens weer in ons hoofd en lijf wakker maakt. Een heerlijk draagbare droefheid, een donkerte vol spikkels licht. Een heel vreemd en uniek gevoel dat je maar zelden overvalt bij muziek. Annie’s stem, die ook in de nieuwe single even helder blijft, is haar zeldzame geschenk. De 80’s-synthbombast maakt ‘The rain’ verder tot een onweerstaanbar stuk muziek dat volgens ons te vuil bestempeld is als enkel maar ‘hit’. De protserige strijkers er toch net niet over, de ‘shoowa-shoowaie’s’ ernaast en Lennox’ buitengewone stem voor dit gevoel. Eurythmics zijn een héél kenmerkende 80’s-sound, maar dan een goede. Er staan ook twee nieuwe nummers op deze parelverzamelaar, maar we weten ook allemaal dat die niet eens het extra duwtje zijn dat jullie nodig hebben.

 

Zeventien nagenoeg ongenaakbare songs en tweemaal nieuws. Eurythmics is uiterst jaren tachtig, uiterst betekenisvol en uiterst goed. Onmisbaar voor iedere muziekmens van tien tot nog net niet doof.

 

(LAD)