Elbow: Leaders of the free worlds

We vergeven de postbode die deze plaat verkeerdelijk in het misse vakje schoof, we hebben ze uiteindelijk - wel drie maanden later - toch nog kunnen recupereren. En daarmee moeten we kijken of dit een plaat is die nog net tussen de favorieten van 2005 kan.
 Na klappers als Bloc Party, Absynthe Minded, Millionnaire en Depeche Mode is er niet zo héél veel plaats meer.

We weten nog steeds niet wat het is waarom we een cd niet meteen na nummer één of twee terug uit het ladetje pleuren. Maar sommige platen intrigeren, andere totaal niet. Elbow intrigeert, altijd al. Meteen hebben we een mening, een die blijft.

Ook al hebben ze dan soms zwaar-op-de-handse bombast. De binnenkomer ‘Station Approach’ kan op dat vlak wel tellen. ‘I haven’t been feeling myself of late’ en dan alle grote registers opentrekken, strijkers, piano, opzwellende dreunen, dringerig lament zonder end. Maar dit werkt zo zelden op de zenuwen. Dit is geen klagerige Kraftwerk Chris Martin, geen dramaqueen Mercury, geen flut Kaiserchiefs... Elbow is gewoon een band die onopvallend heel goed is en daarbij verschrikkelijk zichzelf. De stem van Garvey blijft er een uit de honderdduizend, triest vol kracht, prevelend maar niet minder snijdend, groots in zijn eenvoud, hees. ‘Forget myself’ met keteldrumpje en marcheerroffels, gezellig en vreemde tekst, ‘Saint Peter in satin he’s like buddha with mace’ zoals wel meer songs van Elbow, niet dat je je eraan stoort. De titelsong heeft opnieuw zoiets marcheerderig collectiefs, nadruk meer op de gitaar en als je de wereldleiders zoekt, mag er dan wel een marsje inzitten. ‘The leaders of the free world are just little boys throwing stones and it’s easy to ignore till they’re knocking on the door of your homes’ is dan wél duidelijk als tekst. Nog een stukje: ‘We’re climbing a landslide where only the good die young’, Garvey heeft overschot van gelijk. Elbow levert zijn derde plaat, hoge kwaliteit en wars van elke The-hype of eendagsvlieg.

  (LAD)