Kawada

Sinds de grote download/platenlabelcrisis van twee jaar terug drukken kleine labels eindelijk opnieuw hun stempel op het Belgische muzieklandschap. Goeie bands werden bij grote labels buitengebonjourd.
Het antwoord van muzikanten was om het dan maar zelf én beter te doen. Vandaar onder meer Green Elephant (Triggerfinger, Mint) Staalplaat (De La Vega, Mo & Grazz), vaste waarde Kinky Star en heel zeker Keremos die met Sioen en Absynthe Minded absoluut de hoofdvogels onder zijn beschermende vleugels nam. En in het heetst van de Rock Rally-strijd gooit Keremos zijn volgende troef op tafel: Kawada.

Kawada kon tijdens de voorrondes van de Rally van een welwillende mildheid genieten, de genadeloze en met hakbijlpen uitgeruste Humo-killerscritici spaarden hen relatief. Enkel de viool, vaak terecht, kreeg er wat van langs. Toch glipten ze net niet door de selectie en hield de Rally voor hen nogal vroeg op. Tijd dus om hun EP uit te brengen en iedereen het schaamrood op de kaken te schieten.

‘Ariel’ is een opener die ons vanaf de eerste luister vast had. De sfeer van Elbow, maar iets vinniger, jonger. Ook Joeri’s stem heeft wat van die nuchtere melancholie die Elbows Guy Garvey ook zo meeslepend maakt, een toffe engel of Chris Martin lang geleden, toen hij nog mens was. De lichte, kalme aanloop, de wagen en de rots, het einde van de wereld en dan die bruisende tempo-ommeslag naar vlinderige poprock op zijn poëtisch. De gitaarsnok naar het einde die er dan weer de rock tussenschuift en daar ook perfect afsluit zonder nog eens in tempo te vertragen. Weten wanneer een song af is, is een kunst, Kawada vat ze al helemaal. Dit schreeuwt evenveel hit als ‘Your shopping lists are poetry’ van Mint. ‘Hotwaterbottle’ is bijna Absynthe Minded zonder dat het stoort, omdat het toch van Kawada klinkt. Ergens horen we zelf Luc Devos, en wij horen Luc graag, toen hij achttien was en Engels zong. Ingetogen song, gepermitteerde zelfzekerheid, de viool heeft hier haar juiste plaats, niet altijd evident in pop. ‘Frozen farms’ is onze lievelingssong. Warme piano en brave drum eerst, daarna echo’s van The Afghan Whigs halfweg het refrein tot het dwingende einde. Kleine verhalen met grote gevoelens. De stem van Joeri die het haalt in de uithaal, Ozark Henry-sfeer in de verte.

Kawada is een band die moeiteloos charmeert, bakken potentieel in zijn hoofd en handen heeft zitten en ons verdomd zou teleurstellen als hun debuutplaat - wij wachten er vanaf nu op - niet heel fijn zou zijn. Een perfecte smaakmaker.

(LAD)