Unveiled

Het leven als vrouw in Iran is geen pretje: je wordt verplicht je hele leven rond te hossen in een lelijke chador en blindelings je man te gehoorzamen, en een likeurtje of een glaasje wijn om stoom af te blazen kan je ook al op je buik schrijven.
 Als je dan op de koop toe jong en lesbisch bent, zoals Fariba in Unveiled, is het al helemaal pruilen geblazen in Perzië. Fariba, die vertaalster Duits is, kruipt op een vliegtuig richting Europa en vraagt daar politiek asiel aan. Ze komt in een gesloten asielcentrum op de luchthaven van Frankfurt terecht, waar ze van identiteit wisselt met een jonge Iraanse kerel en verkleed als man de Duitse maatschappij betreedt. Tot dusver best interessant, maar vreemd genoeg valt de film daarna op z'n gat, en wordt soms zelfs potsierlijk. Fariba ziet er totaal niet uit als een vent, wel als een Iraanse pot, wat ze ook is. Je vraagt je bijgevolg af of de Duitsers met wie ze te maken krijgt woestijnzand in hun ogen hebben. De film stuitert van de ene stroeve scène naar de andere, vol holle dialogen en deprimerende beelden, om te culmineren in wat de minst sexy lesboscène uit de filmgeschiedenis moet wezen. De Duitse filmmaakster Angelina Maccarone zal heus wel een oprecht maatschappelijk statement hebben willen maken met haar Unveiled, maar er bestaan honderd betere films over de problematiek van vluchtelingen en illegalen, homo's en lesbo's. Laat deze gesluierde depritrip gerust aan je voorbijgaan en huur in de plaats Dirty Pretty Things van Stephen Frears. Of ga nog eens naar het superieure Brokeback Mountain kijken.

 (JC)