An Pierlé & White Velvet
An Pierlé neemt haar tijd om een plaat te maken.
Helium sunset, haar tweede, was toch alweer 2002. Toch is dat niet waar, want An heeft niet stilgezeten. Touren in Frankrijk, van het ene festival naar het andere
met groot succes, podium op en af en tussenin denken hoe die derde plaat zou klinken. Goed. Heel goed, vinden wij. Een lief of een vrijer, je kan niet zonder en je kan niet met. An heeft het blijkbaar alleen maar goed gedaan, want bij haar derde plaat is partner Koen Gisen opnieuw producer en meeschrijver/muzikant. Vanaf nu is het ook An én White Velvet, de band is er nadrukkelijk. An ook. Terwijl ze op
Helium sunset nog hier en daar haar plek zocht in de band - achtergrond of voorgrond, ze wisten het zelf nog niet helemaal - kiest ze dit keer resoluut voor de spotlights. Een perfect groepsevenwicht als resultaat. Hoe zonde zou het ook zijn om haar stem als behangseltje mee te nemen en die niet te laten uithalen, zoals ze dat zo mooi kan. ‘Good year’ zegt al heel veel, een luchtige song met toch weer dat lichtelijk freaky gevoel, dat er meer achter zit, dat An addertjes onder het gras liggen heeft en kleine filosofietjes die je maar later ontmoet. Een aangename spanning van bedrieglijk eenvoudige jazzy pop die toch ergens - maar je moet zoeken en luisteren - donker is en verrast als je het niet meer verwacht. Ook bij ‘I love you’ en ‘Tenderness’ hangt die spanning, zo lief maar zo gevaarlijk. ‘Tenderness’ komt heel zachtjes binnenschuifelen op piano en stem, slenterende drum en zwelt naar de hele band voor refrein, gitaar en piano. De blazers werken af. Kijk het beest recht in de ogen, durf wél dromen, wees een mens van vlees en bloed, dit is pop met héél wat statements.
(LAD)