Skin: Fake Chemical State

‘Selling Jesus’ staat voor altijd in onze oren gekerfd, zelden een vrouw zo nijdig horen uithalen, of het zou Björk of Jarboe moeten zijn. Skunk Anansie hield echter op, en dit is ondertussen Skins tweede soloplaat
, even rauw en eerlijk als de jongedame zelf.

Skin beukt meteen punkrazend binnen en houdt pas bij ‘Movin’ even halt om met haar indrukwekkende stem te pronken. ‘Alone in my room’, de single en ‘She’s on’ sleuren door op een kreet van punk of rock. Een song op niet veel meer dan één vette riff, en Skin die haar vriendin liefst zo vlug mogelijk weg wil om alleentjes in haar kamer te zitten mokken. Jongedames die zelf nog niet zo’n weg hebben gevonden in hun seksuele keuze hebben hier weer eens een vers lijflied. Strak en kwaad van de opperrockpot. Bij ‘She’s on’ moeten we denken aan Axl Rose en de energie van een klassieke Guns and Roses-song, vettige energie, tikkel melancholie, bijna de sfeer van ‘Sweet Child O’Mine’, iets ruiger wel. Ja, vreemd, maar de link is er, serieus. ‘Movin’ dus. Want dat is pure en beste Skin. Weemoed en rock, haar stem die alle kanten uit kan. Bevend hoog en dan weer hard, rauw, kwaad, met een boze keelgrol. De eerste echte opvaller van de plaat, ‘Purple’, is een vervolgje erop. Alles klinkt wel heel jaren negentig, niet echt vooruitblikkend, eerder wat terughoudend. Dit is geen slechte plaat, maar meer een halve terugdraai dan zoeken zoals ze op Fleshwounds wél aan het doen was. Er is weer die agressie waar veel fans op wachtten, en dat is dan misschien dat terugkijken en toegeven. Haar stem neemt niemand haar af en is natuurlijk heel bepalend voor het hele plaatje. Die grillige stem horen wij liefst als ze helemaal voluit gaat. ‘Killing Jesus’ blijft daar het allerbeste wapenfeit van.

We hebben maar weinig zin om opnieuw en opnieuw te gaan luisteren, en dat is geen goed teken. Het is ook geen groeiplaat, maar meteen vrij duidelijk gehoord en begrepen. Goeie songs, maar geen beklijvende songs. En vooral meer stilstand en terugkeer dan de durf om te zoeken die er op haar eerste soloplaat wel was. Dit is nog steeds op zijn minst een goede ladyrockplaat met een frontvrouw die een bom van een stem heeft, maar dit is standaard-Skin en wat té déja-entendu. Een beetje beteuterd, zoals de hoesfoto.

(LAD)