Jessica Blandy 24: De bewakers
Dit is de allerlaatste 'Jessica Blandy', maar eerlijk gezegd zul je ons daar niet over horen klagen. We hebben nooit veel gezien in deze typische Dufaux-mix van geweld, seks en hopeloos ingewikkeld occultisme.
Eigenlijk hadden we al van bij het allereerste album een afkeer van deze reeks. Noem ons softies, maar op plaat zeven van
Denk maar aan Enola Gay, net geen twintig jaar oud, tekende Renaud een kinderkamer met daarin twee kinderen die afgemaakt zijn met een kogelregen doorheen een bloeddoordrenkt kussen. Dat vonden we een zodanig gruwelijk beeld dat we 'Jessica Blandy' altijd daarmee zijn blijven associëren, zodat we nooit met echt plezier aan een nieuw album konden beginnen. Maar goed, 23 albums later hebben we
De bewakers, het slot van Jessica's dooltocht langs de zwarte onderlaag van Amerika. Renaud is in elk geval een stuk beter gaan tekenen, een meer dan aanvaardbare
player in het 'klare realisme' dat ook de meeste Van Hamme-tekenaars gemeen hebben, met Philippe Francq stevig op kop. Maar het verhaal, dat kan ons nog altijd niet boeien. Ach ja, laten we er maar niet al te diep op ingaan, het probleem is gewoon dat Jean Dufaux zichzelf onfeilbaar acht, maar dat helemaal niet is. Eén op de pakweg tien albums die hij op een jaar schrijft, is echt goed, maar helaas zitten we ook met die andere negen opgescheept. In
De bewakers paart hij typisch Belgisch magisch realisme aan een New Yorks stadsdrama, maar hij neemt zich daarbij zodanig au sérieux dat we niet veel meer kunnen doen dan de schouders ophalen en blij zijn dat het afgelopen is. Enne, 'afgelopen' is bij Dufaux sowieso een rekbaar begrip. Kijk maar in de stripwinkel: een nieuwe 'Murena', een nieuwe 'Dubbelmasker'... Dat waren toch ook 'afgeronde' stripreeksen? En ging Bosschaerts 'Jaguar' eigenlijk ook niet beperkt blijven tot een trilogie? Ja hoor, je voelt het zo aan je water, en het is zelfs al aangekondigd: vanaf 2009 staan drie 'Jessica Blandy'-spin-offs gepland. Als Dufaux zo lang kan wachten tenminste...
(HDP)