De studententijd van ERIK VAN LOOY
Je zou het haast Alzheimergewijs vergeten, maar filmregisseur en quizmaster Erik Van Looy, is indertijd doorgebroken met een film over het studentenleven. Ad Fundum ging over een uit de hand gelopen studentendoop.
De echo van een zwijnerige studententijd?
Van Looy: Net niet! Ik heb film gestudeerd aan het RITS, een hogeschool in Brussel waar niet echt een actief studentenleven was, dus daar speelde dat niet. Pas op, ik kan alles relativeren, dus ook de studentenfolklore. Als mensen dat plezant vinden, dan moeten ze dat maar doen. Ik heb in de voorbereiding van die film heel wat studentendopen bijgewoond, vermomd als vuilniszak of zo (lacht), en die speelden zich altijd af in wat ik een 'alcoholvriendelijke sfeer' zou noemen. Dan beginnen mensen toch dingen te doen die ze in andere omstandigheden niet zouden doen. En ik vond dat sommigen op een vrij fascistoïde manier met andere mensen begonnen om te gaan, iets wat ik niet vat. Bovendien heb ik nog nooit in mijn leven een druppel alcohol gedronken, wat er ook voor zorgde dat ik me niet op hetzelfde metafysische niveau bevond als de studenten in zo'n cantuszaal en bijgevolg absoluut niet vatbaar was voor dat soort feeststemmingen. Ik vond het vaak onprettig om van zo'n doop getuige te zijn. En over het algemeen waren de dopen van de Franstalige studenten nog veel heviger dan die bij ons.
GUIDO: Hoe zag jouw alcoholvrije studentenleven er dan wel uit?
Van Looy: Saai hé. (lacht) Ik was een blokbeest jong, dat kun je niet geloven. Vandaag twijfel ik nog steeds heel vaak aan mezelf, maar op school was dat nog tien keer erger. Elk jaar opnieuw wanneer ik in september begon, vanaf dag één, dacht ik: "Dit kan ik niet. Hier geraak ik nooit door." En dan begon ik al van in december als een gek te blokken voor de examens van juni. 't Is gruwelijk saai, ik geef het toe, maar ik was wel de eerste van de klas. (lacht)
GUIDO: Is film geen studierichting waar creatief zijn belangrijker is dan blokken?
Van Looy: Niet de eerste jaren. Ik weet niet hoe het nu zit, maar indertijd had je toch nog cursussen geschiedenis en zo, die ik echt fotografisch van buiten kende.
GUIDO: Heb je altijd geweten dat je naar de filmschool wou?
Van Looy: Dat wel ja. Vanaf het moment dat ik in de bioscoop zat en daar de juiste films zag, wist ik: dit wil ik doen. Ik vind film een geweldig medium. Het is fantastisch dat je een volle zaal kunt boeien met iets wat uiteindelijk maar een projectie van licht is. In een theater zie je mensen van vlees en bloed, maar toch voelt dat voor mij veel minder echt aan dan een film. Ik ben dus echt wel filmgek, en het was voor mij vrij snel duidelijk dat ik in die wereld iets wou doen. Ik denk dat ik eerst acteur wou worden, maar toen heb ik eens in de spiegel gekeken en geconcludeerd dat dat geen goed idee was. (lacht) Regisseur dan maar, want mijn moeder zei altijd dat ik goed kan commanderen.
GUIDO: Moest je op het RITS een film maken als eindwerk?
Van Looy: Wij moesten een film én een theoretisch werk maken, wat voor mij een geweldige opgave was. Dat ging over 'Pogingen tot commerciële film in Vlaanderen'. Ik was eigenlijk een buitenbeentje. De meeste mensen die toen op het RITS rondliepen, waren in groene parka's en sandalen gehulde wereldverbeteraars, terwijl ik daar in kostuum rondliep. Een beetje de vreemde eend in de bijt, al werd ik wel geapprecieerd. Het was niet zo dat ik gepest werd of zo. (lacht) Ik hield van de films van John Carpenter, Steven Spielberg en George Romero, terwijl mijn klasgenoten dweepten met Wim Wenders en Jean-Luc Godard.
(HDP)