Chumbawamba: Readymades

Een politiek-maatschappelijke boodschap hebben als band, jakkes! Een mening hebben over vanalles en nog wat, de nachtmerrie van elke platenbaas. Want wat moet je nu met een nest muzikanten die een eigen mening hebben en er bovendien nog in slagen om ze netjes in populaire liedjes te verwoorden? Chumbawamba doet dit al tien albums lang, tot ergernis van velen en jolijt van anderen. Readymades is nummer elf.

Het werd hen bovendien niet in dank afgenomen, dat eigen gedacht. One Little Indian (label) kieperde hen buiten en EMI streek zo de eer en centen op voor hun meer dan vijf miljoen stuks verkopende Tubthumper. Twee van hun albums werden uit de rekken gebannen en meer dan één krant brandmerkte hen als anarchisten, gewetenloze punkers, onruststokers.

Muzikaal zijn ze van alle markten thuis. In 'Tubthumper' kiezen ze voor de behoorlijk vreemde combinatie van druilerig zachte breakbeats op zijn Engels en een Dead Can Dance-getinte damesstem van Kate Rusby. Een mooie stem, maar in de entourage van poppy beats en zweverig gedoe nogal vreemd geplaatst. En dan hebben we het nog niet over wat er gezongen wordt. Teksten vol politieke geladenheid, dus vaak misnoegd van ondertoon, in een vaak zeemzoete muziekomgeving. Politiegeweld, racistische aanvallen, commentaar op het wereldkapitalisme en een onderstroom van algemeen gemopper en geknor, met de glimlach gezongen. Net of je Dead Kennedys zou laten coveren door Britney Spears. Het doet ons denken aan Psychic TV en de speciale wereld van Genesis P-Orridge of Coil. Bij Chumbawamba wil je er alleen veel minder in geloven, er gaat weinig magisch van uit.

Goed, je mag als collectief experimenteren, een open geest hebben en dat doorvoeren in je muziek. Je mag tegen zoveel mogelijk schenen schoppen, vragen stellen en een politieke agenda hebben (en die staat bij hen best wel scherp). Als puntje bij paaltje komt hebben wij toch liever een stevige 'California über alles' waar we het sarcasme, cynisme en de energie van proeven of 'I'll maintain against the grain' op een stevige dictionary-punkriff van Bad Religion, of zelfs de sok over de lul als statement van de Peppers.

Tubthumper mag dan een grote hit geweest zijn, Readymades is véél moeilijker. Of noem het gewoon archislecht, hoogstens te pruimen voor de diehard fans die zweren bij non-commercialisme en averechts zijn. Ons lijkt het op de beste momenten Dead Can Dance met gewetensproblemen en op zijn slechtst een nest uit de middeleeuwen ontsnapte barden en minnestrelen die écht teveel aan de pillen hebben gezeten. Voor fanaten!

(LAD)