Ten Canoes
Ten Canoes van de Nederlandse Australiër Rolf De Heer is een unieke prent, want het is de allereerste langspeelfilm die is opgenomen in een taal van de Australische Aboriginals.
De vertelstem spreekt weliswaar Engels, maar alle acteurs hossen in hun blootje door Arnhemland, een gebied van door Aboriginals bestuurde wildernis in het noorden van Australië. Verwacht geen triest verhaal over mislukte integratie van de oorspronkelijke bevolking in de moderne maatschappij, vol alcohol, drugs, misdaad en andere miserie. Nee,
Ten Canoes keert terug naar het ongerepte verleden, toen verschillende stammen ongestoord hun traditionele levensstijl leidden. Tijdens een jachtpartij in het moeras vertelt een wijze man een traag verhaal over zijn voorvaderen aan zijn jongere broer. Het is een verhaal vol zwarte magie,
tribal tradities en begeerlijke jaloezie, maar tegelijk is het ook grappig en aandoenlijk. Je leert enerzijds een hoop bij over hoe de oorspronkelijke Aboriginals leefden, en anderzijds merk je dat mensen overal hetzelfde zijn en steevast een evenwicht zoeken tussen liefde, verlangen, (bij)geloof en wetten. Dat alles is fascinerend om te zien.
Ten Canoes lijkt soms een documentaire die is gedraaid bij een primitieve stam die nog nooit met de moderne maatschappij in contact is gekomen - herinner je ter vergelijking het eerste kwartier van
The Gods Must Be Crazy . De Heer en zijn Aboriginal co-regisseur Peter Djigirr filmden afwisselend in kleur en zwart-wit, en de prachtige beelden branden zich op je netvlies. Een trage, mooie, pure, niet voor de hand liggende film, heel uniek en toch toegankelijker dan je zou vermoeden, terecht bekroond op het Filmfestival Gent.
(HDP)