Jane Weaver: Like an aspen leaf
Geboren in hetzelfde ziekenhuis waar John Lennon het licht zag, later het koor in en heel jong viel ze ook volledig voor de ijle vocalen van Kate Bush. Haar 'Wuthering heights' klonken de jonge Weaver als een godsbezoek in de oren en het meisje wou en zou zangeres worden. Zijn wij even blij! Jane Weaver, uit Manchester, is een heel goed verstopt geheim, ons was ze nog nooit opgevallen. Eigenlijk is het ook pas haar eerste 'eigen' plaat.
Weaver heeft heel wat songs, maar het is pas met deze like an aspen leaf dat ze zich volledig op haar gemak voelde, een plaat die door haar en van haar is, en dat hoor je. Voor Weaver-freaks - en we raden jullie toch aan om daarvoor te gaan - even vermelden dat ze al een en ander inzong bij Andy Votel en dat ze ook zingt bij Misty Dixon, wat we ook niet kenden. Ja, we schamen ons.
Een ontdekking dus. Waarom? Weaver doet ons denken aan velden met bloemen, The Virgin Suicides, de dromerigheid van Air, licht trillend o zo breekbaar glas, het zinderen van de warmte boven een gloeiende asfaltweg, Franse films, een mooie lach, staren zonder doel, zand door je hand glijdend... Weaver heeft een van die stemmen die ons bij de keel en kloten grijpt (voor de heren dan toch) en pas loslaat als zij stil is. Het is niet melig, niet geforceerd, niet gemaakt maar recht uit de buik en zonder omwegen of trucjes uit de opnamestudio. Eerlijk en eigen, dromerig, lieflijk, positief. Zeven songs met elk hun eigen heel persoonlijke achtergrond, hier en daar een donkerder randje. Weaver tovert met dromerige melancholie slepende strijkers in 'Why don't you smile' en een trieste Spaanse tokkel in 'Flowers bloom again'. Songs die groeien ook, eens je doorheen de droomwaas en sobere instrumentatie kijkt merk je verhalen die worden gedragen door die ongelooflijke stem.
Trillen als een espenblad, genieten en meer luisteren, een stem voor in je hart. Zeven songs, van ons mochten het er tienmaal zo veel zijn, maar we wachten geduldig. Zijn wij zachtmoedige eitjes? Wat dan nog, wie niet durft toegeven dat hij dit mooi vindt, die heeft pas een probleem!
(LAD)