Vive la Fête: Jour de chance
Terwijl iedereen moord en brand schreeuwt dat muziek niet meer cool is, dat we het allemaal gehad hebben, kletst het superkoppel Pynoo-Mommens dit in ons gezicht.
Het vaste recept blijft: beats in een kleedje van retrowave met de grijnslach, 80's-gitaren van Danny en de onweerstaanbare
faux-Française stem van Els. Zowat elke song staat deze keer echt strak, en de hele plaat klinkt afgewerkter en minder gehaast, wat de kwaliteit heel erg ten goede komt. De energie die Viva la Fête live telkens neerbomt, zindert ook de hele plaat door, en dat is sterk. Je behoudt de hele tijd de zin om te luisteren. We werden er echt goedgezind van; het volume ging steeds hoger. ‘Quatsch' is heerlijk, die onderkoelde, geneusde stem van Mommens, pure nijdige coldwave (‘Niños del parque', iemand?) en de super-‘trala-la' van Els. Steeds een magisch trouwen van donkere wave anno nu met die oneindige glimlach en levensvreugde van Els. Een album dat knalt in beats, grijnst in zijn gitaren en breeduit lacht in al de rest. Hun beste volgens ons.
(LAD)