Robbie Williams: Escapology : Weg met het Robbie-monster

We mogen het stilaan een kleine traditie beginnen te noemen. En er is veel veranderd, de bloke met hoge entertainmentswaarde en soms wat mindere vocale sterren is naar de States verhuisd, zijn tekstschrijver ligt buiten of is zelf weggegaan en Robbie zelf schreeuwt naar iedereen die luisteren wil of moet dat hij herboren is en definitief af wil van zijn groezelige, drugssnuivende, liefjesverslindende maar toch nog eenzame, irriterende alter-ego: het monster Robbie Williams. Ons allemaal goed, als dit maar (weer) geen monster van een plaat is.

't Is moeilijk kiezen als je het over deze knaap moet hebben, want écht zingen kan hij natuurlijk niet, wat eens te meer bewezen werd op de laatste MTV Europe Awards. Madonna kan ook niet zingen, maar 't blijft wel een schone madam die zichzelf steeds heruitvindt en entertaint als geen ander. Laten we Williams een beetje de mannelijke Madonna noemen, hij shockeert ook al graag eens, blijft dat aura van "ik ben maar een gewone jongen" wondermooi dragen (ondanks een vernieuwd contract van 80 miljoen pond!!) en zingt zalen, voetbalvelden, Engeland, binnenkort de States daarna de rest van de wereld plat.

Staan er dan ook goeie songs op zijn nieuwe? Gestript van oogstrelende videoclips, Robbie's brutale bek en de nieuwe look (met hanenkam - Beckham blijft het doen) vragen we het ons luidschreeuwend af. Ons klinkt het opnieuw nogal van hetzelfde. Songs die je hoort tijdens het winkelen, liedjes tussen de soep en de boterhammen, maar niets waar we echt voor gaan zitten, niets dat grenzen verlegt, niets dat muzikaal verrast en veel dat je onmiddellijk vergeet. In 'Song 3' vrijt hij openlijk zijn nieuwe afzetmarkt op, de States. Vlak erop scandeert hij in 'Hot Fudge' een dertigtal keer hoe 'wow' LA wel is, als een kleine die op schoolreis is en zich in het pretpark heeft verstopt tot de bus weg is omdat hij de roetsjbaan niet meer wil missen. Flarden bombast op zijn Queens, huilend als Oasis, hier en daar de melancholische snaar, een beetje een potpourri van al wat Engels is, maar telkens heel erg: "Pfff, en dan?"

Niet dat we Robbie opeens goed zouden vinden, maar we proberen begrip op te brengen voor het fenomeen. Dit keer is hij toch echt, en dat komt uit onze mond, verbeterd. Maar kan hij al zingen? Nee. Kan hij zelf, en niet zijn spooktekster, songs schrijven? Beter dan zijn tekster, denken we. Staat dit album dan toch weer propvol hitjes? Als het aan de meesten ligt, ja zeker? Maar is Robbie een toffe peer? Vast wel. Kan ons dat schelen? Eigenlijk niet. En met een contract van 80 miljoen pond zal hij er zelf ook wel niet van wakker liggen. 't Is een rare wereld.

(LAD)