We Own the Night: excellente misdaadfilm

James Gray is niet bepaald een veelfilmer. Zijn vorige, het misdaaddrama The Yards, dateert al van 2000, en in 1995 tekende hij voor Little Odessa. That's it. Maar als je dan ziet met wat voor moordende uppercut van een film hij zijn plaats aan de top in het misdaadgenre herovert, kan je alleen maar respect hebben voor een regisseur
  die het less is more -principe op een bewonderswaardige manier belichaamt. Want hou je vast voor We Own the Night : dit is de meest explosieve flikkenfilm die je dit jaar in de bioscoop te zien hebt gekregen. Gray schetst het portret van een vader met twee zoons. Pa is hoofdinspecteur van de NYPD, z'n oudste zoon Joseph is officier bij hetzelfde korps. De jongere broer Bobby (fantastische rol voor Joaquin Phoenix, die andermaal bewijst dat hij misschien wel de beste acteur van zijn generatie is) is dan weer een probleemgeval. Ze zijn allemaal van Russische afkomst. Bobby runt een nachtclub die in de handen is van de Russische maffia, en zijn vader en broer plannen een drug bust in dezelfde louche zaak. Je kan je voorstellen dat binnen de kortste de vonken van de belangenvermenging afketsen en het bijtend zuur genadeloos aan de familiebanden vreet. Maar net als je denkt dat dit een vrij traditioneel misdaadverhaal aan het worden is, rukt regisseur Gray aan de teugels en gaat de film genadeloos in galop. Voor de nagelbijtend spannende, volstrekt onvoorspelbare rollercoaster ride die dan volgt, hebben we maar één woord: wow! Er zit een auto-achtervolgingsscène in We Own the Night die je niet zal geloven, zo dreunend opwindend is ze. De angst en nervositeit zijn haast tastbaar in wat een schoolvoorbeeld is van wat een politiefilm eigenlijk altijd zou moeten zijn. Akkoord, de laatste minuten zijn melig en hadden geknipt moeten worden, maar voor de rest: fucking awesome!

  (HDP)