Strips: Het Chimpansee-syndroom 2 - De zonen van Ares
Over de lelijke covers zijn we nog altijd niet te spreken, maar de inhoud van 'Het Chimpansee-syndroom', een sf-drieluik van Marazano en Ponzio, begint ons steeds meer te intrigeren. We zijn nog altijd in het jaar 2035, en een geheime Amerikaanse ruimtemissie is op weg naar Mars.
Straffer nog: blijkt dat de Russen daar al geruime tijd een basis hebben, die al klaar was nog vóór de Amerikanen in 1969 op de maan zijn geland. Kortom, er is iets absoluut niet in de haak met de officiële geschiedenis van de
space race tussen de twee grootmachten, en die scheefgroei is al in de jaren zestig begonnen. Wat de ontknoping precies zal zijn, en of die ons zal weten te bevredigen, zullen we in deel drie lezen, maar tot dusver hebben we ons alvast erg goed geamuseerd. Richard Marazano vertelt zijn ruimte-odyssee vol gewichtige ernst. Iemand die sciencefiction als genre serieus neemt, daar hebben wij altijd respect voor. Alleen de nevenintrige, met het op aarde achtergelaten dochtertje, hangt er een beetje lullig aan vast, al hebben we een grijs vermoeden dat dat nukkige kind in deel drie nog een rol van belang zal spelen. De tekeningen zijn van Jean-Michel Ponzio, een fotorealist die wellicht nooit prijzen zal winnen voor vernieuwende grafiek, maar wiens gedetailleerde pentekeningen wel zeer geschikt zijn voor dit soort verhaal.
De zonen van Ares is - voor sf-liefhebbers althans - een album dat je niet kan neerleggen voor het uit is. Zo worden er niet al te veel meer gemaakt, dus wees blij.
(HDP)