Film: Love in the time of cholera

De Britse regisseur Mike Newell is niet voor één gat te vangen. Hij lanceerde de wave van Engelse romantische komedies met Four Weddings and a Funeral, vernieuwde het maffiagenre met Donnie Brasco en leverde een uitstekende bijdrage aan de 'Harry Potter'-saga met Goblet of Fire. Aan ambitie ontbreekt het 'm niet, en nu zet hij zijn tanden in het onverfilmbaar geachte epos Liefde in tijden van cholera van nobelprijswinnaar Gabriel Garcia Marquez.
  Voor de - helaas Engelstalige - verfilming trok hij zelfs naar Marquez' thuisland Colombia, de eerste keer dat een grote Amerikaanse productie daar neerstreek sinds The Mission in 1986. De verwachtingen waren dus hooggespannen, temeer daar voor de hoofdrol Javier Bardem werd gestrikt, de uit één brok Gibraltarrots gehouwen Spanjaard die men tegenwoordig wel eens de beste acteur ter wereld durft te noemen. Is Love in the time of cholera dan ook een meesterwerk geworden? Nee. De film zit vol pareltjes - een betoverende literaire zinsflard alhier, een wonderschoon landschap aldaar, een moment van passionele tederheid alginder - maar ze worden niet bijeengehouden door een stevig halssnoer. Het lijkt wel of Newell en zijn scenarist Ronald Harwood (van The Pianist ) verdronken zijn in de rijkdom van Marquez' roman en van tijd tot tijd niet meer wisten wat eruit te halen, wat erin te laten en hoe dat allemaal filmisch aan elkaar te rijgen. Toch klokt Love in the time of cholera af op 139 minuten, dus de botte hakbijl hebben ze nu ook weer niet gehanteerd. Kortom, we weten het eigenlijk niet goed. Enerzijds vonden we het heerlijk om ons tweeënhalf uur in dit broeierige Zuid-Amerikaanse liefdesverhaal onder te dompelen, anderzijds bleek na afloop dat het ons allemaal niet echt had gepakt: na twee stappen in het regenachtige Brussel stonden we alweer met onze twee voeten op de grond. En dat was veel te snel naar onze zin.

(HDP)

klik hier voor de trailer