Gosford Park : Genadeloze comédie humaine

Als je liefhebber bent van de Britse high society, van sociale films over het lot van de lagere klasse, van intriges à la Agatha Christie, dan zal je van deze film houden. Robert Altman gaf al eerder zijn vlijmscherpe visie op de Amerikaanse samenleving (M*A*S*H, The Player, Short Cuts). In Gosford Park ontleedt hij de sociale relaties in de Engelse upperclass van de jaren dertig.

Geef toe: niet bijster origineel als thema, maar Altman ontleedt dat schijnwereldje met zoveel ironie dat het onweerstaanbaar wordt. Gosford Park is de naam van het schitterende landgoed waar Sir McCordle en Lady Sylvia vrienden, familie en kennissen hebben uitgenodigd voor een weekendje jacht. Het is november 1932. In de chique salons ontvouwt zich een genadeloze comédie humaine, terwijl in de coulissen het dienstvolk in de weer is. De scheiding tussen die twee klassen blijkt slechts formeel: aan beide zijden wordt stevig geroddeld.

Het succes van een genrefilm als deze schuilt in intelligente dialogen en uitstekende auteurs. Aan intelligentie - en wrede humor - heeft het Altman nooit ontbroken, en qua acteertalent kreeg hij Britain's finest ter beschikking: Helen Mirren, Stephen Fry, Emily Watson, Kristin Scott Thomas, Alan Bates, Kelly MacDonald, Clive Owen, Maggie Smith... Schoon volk indeed. En als kers op de taart kunnen anglofielen zich bovendien verlustigen in een murder mystery dat zelfs Hercule Poirot de wenkbrauwen zou doen fronsen.

(SDP)