De Helaasheid der Dingen: de hangsnor van KOEN DE GRAEVE
Vanavond worden op het Filmfestival Gent de bakken bier aangesleept voor de première van De Helaasheid der Dingen, Felix van Groeningens geweldige verfilming van de gelijknamige roman van Dimitri Verhulst. Een van de acteurs die zich een foute hangsnor en een vettig kapsel liet aanmeten voor deze doorzopen tragikomedie in de Vlaamse onderbuik, is Koen De Graeve, die je kent uit Loft en Van Vlees en Bloed.
"Bij mij was die hangsnor niet echt," geeft Koen lachend toe. "Maar die van Johan Heldenbergh is wel authentiek. Dat komt omdat hij die knevel ook nodig heeft voor zijn rol in The Broken Circle van Compagnie Cecilia, waarmee hij al geruime tijd aan het toeren is. Dat kwam goed uit."
GUIDO: Je speelt de alcoholist Celle. Is het niet verleidelijk om in overacting te vervallen als je een zatlap speelt?
De Graeve: Meestal speel je een zatlap ter vermaak van de omstaanders, en dan durf je wel eens slapstickmomenten inlassen: van stoelen vallen, met dubbele tong spreken... Maar je moet wel verstaanbaar blijven. Een brabbelende alcoholist, daar heeft het publiek niets aan. Trouwens, echt zware alcoholisten, zoals Celle in de film, zien er meestal niet dronken uit. Doorzopenheid is hun manier van zijn geworden. Het probleem van alcoholisten is vaak juist dat ze niet meer zat worden.
GUIDO: Zelf een paar pinten drinken voor je begint te acteren, helpt dat?
De Graeve: Ik heb dat een paar keer geprobeerd, al vele jaren vóór ik deze rol moest spelen, en ik kan je verzekeren: dat helpt niet echt. (lacht)
GUIDO: Ben je vooraf met Dimitri Verhulst gaan praten?
De Graeve: Dimitri heeft een eerste versie van het scenario opgestuurd gekregen, maar hij vond het te vreemd om variaties aan te brengen in zijn eigen werk. Hij heeft Felix dan carte blanche gegeven. Ze hebben wel afgesproken dat ze de film sowieso beter zullen vinden dan het boek. (lacht) Het was dus niet de bedoeling dat wij als acteurs met de schrijver van het boek zouden gaan overleggen. De roman spreekt trouwens voor zich: er zit een heel grondige karakterstudie van de personages in verwerkt, waarmee we aan de slag konden. Uiteindelijk heb ik wel nog met Dimitri gepraat, maar niet naar aanleiding van de film. Sterker nog: de eerste keer dat ik hem ontmoette, wist hij zelfs niet wie ik was. (lacht)
GUIDO: De film speelt zich af in het fictieve dorp Reetveerdegem, in de omgeving van Aalst. Jij bent afkomstig van die streek, dus jij had meteen de juiste tongval te pakken?
De Graeve: Reetveerdegem is eigenlijk een pseudoniem voor het dorp Nieuwerkerken. Dat ligt tussen Mere en Aalst, en ik ben van Mere. Het gevolg is dat ik de andere acteurs het accent deels heb aangeleerd. Ik heb heel het scenario ingesproken in het Meers, wat omzeggens hetzelfde klinkt als Nieuwerkerks. Daar hebben we ons specifiek mee beziggehouden. Ik ben trouwens een grote voorstander van het gebruik van dialect in films, zeker als het eens geen Antwerps of Gents is. Dankzij ons wordt het Oilsjters nu op de kaart gezet.
GUIDO: Jullie zijn in mei met de film naar Cannes geweest. De stunt met de blote fietsenrally heeft iedereen wel gezien...
De Graeve: Qua stunt was dat geslaagd ja. (lacht) We hebben ons kostelijk geamuseerd. Wij waren daar natuurlijk kleine garnalen, maar dat was wel ok, want wij konden tenminste anoniem rondlopen in een stad waar zoveel mogelijkheden zijn. Het feit dat we daar met een Vlaamse film geselecteerd waren voor de Quinzaine des Réalisateurs voelde toch als een enorme eer aan. Heel die stad wordt letterlijk ingepalmd door dat filmfestival, en als je daar deel van mag uitmaken, dat doet toch iets met een mens.
GUIDO: Tot slot: wie mag jouw rol spelen in een eventuele Amerikaanse remake van De Helaasheid der Dingen?
De Graeve: Doe maar Benicio del Toro. Of Jeff Bridges!
(HDP)