Mic Macs à Tire-Larigot
Het speels getitelde nieuwe hersenspinsel van de Franse wonderboy Jean-Pierre Jeunet (Amélie Poulain) is weer een onstuitbare fontein van ideeën geworden. Mic Macs is een modern pacifistisch sprookje over een man met een kogel in z'n hoofd die samen met een Ocean's Eleven-achtig groepje inventieve clochards twee grote wapenhandelaars tegen elkaar opzet tot ze allebei hun moorddadige business zien verkruimelen.
De manier waarop ze dat doen, is spitsvondig en bij momenten ronduit virtuoos in beeld gebracht. De film is zo gedetailleerd dat je twee of drie visies nodig hebt om de stortvloed van elementen in je op te nemen, maar dat is tegelijk ook de achillespees van deze prent. Jeunet is een visuele goochelaar die zijn films zodanig volpropt met vondsten en technische hoogstandjes dat je er als toeschouwer soms in dreigt te verzuipen. Dat was bij Delicatessen en Amélie ook al het geval, maar bij Mic Macs gaat Jeunet zo mogelijk nog een stap verder. Veel scènes zijn tegelijk verrukkelijk en irritant, wat een contradictio in terminis mag lijken, maar in het geval van Jeunet wel klopt. De film, hoe amusant en vingervlug ook, kreunt en steunt onder een overdosis trouvailles. Het is alsof Jeunet constant aan je mouw trekt als een ongeduldig, overactief kind dat per se wil laten zien wat hij allemaal kan. En nu we toch bezig zijn met kritiek: de hoofdrol wordt gespeeld door de komiek Dany Boon, die in Frankrijk de status van superster heeft verworven dankzij zijn monsterhit Bienvenue chez les Ch'tis. Boon is echter veel minder grappig dan nu ook Jean-Pierre Jeunet ons wil doen geloven.
(HDP)