Amer

 

Cattet en Forzani zijn zware fans van de Italiaanse exploitatiecinema uit de jaren zestig en zeventig, en Amer is hun uitbundige hommage aan dit giallo-genre, genoemd naar de gele kleur die de covers van goedkope politieromannetjes vroeger in Italië hadden. Niet dat Amer een politie-intrige heeft, of een intrige tout court. Het is een puur vormspektakel met hooguit vijftien lijnen dialoog. Alle clichés uit het genre - om toch een beetje referentiekader te hebben: misschien ken je Dario Argento wel, de beroemdste giallo-cineast - worden met een rotvaart op je afgevuurd. De extreme close-ups van ogen en huid zijn niet te tellen, er wordt onophoudelijk gefilmd door sleutelgaten en kieren, de camera probeert schaamteloos onder opwaaiende zomerjurkjes te gluren en de klankband mixt sentimentele Italiaanse filmmuziek met een overdosis zwoel gekreun, piepende deuren, krakend leder en het geschraap van vlijmscherp staal over de blanke hals van een hulpeloze damsel in distress. We zouden je kunnen melden dat je in Amer de belevenissen volgt van een vrouw in drie fases van haar leven, maar die prémisse is voor de filmmakers niet meer dan een excuus om op maniëristische wijze in de weer te gaan met alle voyeuristische en fetisjistische obsessies van de giallo. Dat levert een unieke visuele en auditieve ervaring op, maar tegelijk omhelst Amer zo radicaal l'art pour l'art dat de film je nauwelijks raakt. Vooral voer voor wie eens een specialleke wil zien dus.

 

(HDP)