Dagboek van een eerstejaars: Een sobere week
De week begon met een bezoekje aan de dokter. Het verdict kwam hard aan: een week kotarrest. Een week zonder mijn geliefde Stella. Hoe kan een student die in de meest bruisendestudentenstad leeft nu een week overleven zonder te mogen proeven van haar troeven? Er zat dus niets anders op dan naar de les te gaan, uit te rusten en wanneer mijn gezondheid het toeliet, Leuven eens nuchter en in de klare te verkennen. Op elke hoek kon immers een avontuur liggen te wachten.
Met een roodgloeiende neus, een hardnekkige hoest en een dikke jas was ik klaar om een wandeling te maken door de Leuvense binnenstad, maar al snel bleek dat kotarrest niet echt iets voor mij was. Na enkele meters passeerde ik mijn stamcafé (onze fakbar) dat uitnodigend naar me glimlachte. Ik glimlachte terug, ging binnen en enkele minuten later was ik ingeschreven voor de komende doop. Een traditie van generatie op generatie en waarvan ik ook deel zou mogen uitmaken. Volgende week, avontuur gegarandeerd.
Enkele straten verder kwam ik onze jaarpreses tegen. Ik herkende hem van in de les en knikte vriendelijk. Hij kwam dichterbij en begroette me met mijn naam. Bleek dat ik enkele weken geleden in een dronken bui had toegezegd om in zijn jaarpresidium te stappen. Bleek ook dat hij verkozen was en dat ook mijn naam sierlijk op de kieslijst prijkte. Ik zou de komende weken op zoek mogen gaan naar sponsors en affiches mogen ontwerpen voor onze TD’s. Het jaar werd interessanter met de meter die ik aflegde.
Genoeg verrassingen voor mij en dus begaf ik me terug naar mijn kot. Onderweg kwam ik nog wat bekenden tegen, maar de avonturen bleken gelukkig uit. Aangekomen besloot ik maar wat te onderlijnen in mijn nota’s. De proefexamens stonden immers voor de deur en met mijn bericht van vorige week kon ik toch niet hypocriet de andere kant uitkijken. Bovendien zou volgende week al interessant genoeg worden.