Another Year
Mike Leigh is de echte grootmeester van de Britse sociale cinema. Ken Loach is vaak te politiek, Stephen Frears soms te frivool. Leigh daarentegen is een man die altijd radicaal voor zijn personages kiest, en dat is in zijn nieuwe film Another Year niet anders.
Hij heeft het over een jaar in het leven van Tom en Gerri, een ouder wordend stel met een gelukkig huwelijk en een voorspoedig beroepsleven. Juist doordat zij zo'n evenwichtig bestaan leiden, vormen ze tegen wil en dank een steunpilaar voor de minder succesvolle mensen om hen heen: vereenzaamde vrienden met een drankprobleem, emotioneel verstarde familieleden en een zoon die de juiste vrouw niet lijkt te kunnen vinden. Another Year vertelt op kabbelende wijze een jaar dat voorbijglijdt in hun leven, netjes opgedeeld in de vier seizoenen. Het is just another year, want er gebeuren geen wereldschokkende dingen in deze prent. Geen verscheurende revelatie zoals in Secrets & Lies, geen emotionele uitbarsting zoals in All or Nothing, geen schrijnend moreel geheim zoals in Vera Drake. Wel heel gewone mensen die zich zwalpend proberen recht te houden aan de mast van het leven, waar ze het ene seizoen al beter in blijken te slagen dan het andere. Dat maakt van Another Year geen mijlpaal in Leighs oeuvre, maar net als in voorganger Happy-go-Lucky herbergt de spontane, volkse aanpak van de regisseur massa's oprechte gevoelens van levensechte personages. En dat is iets wat Mike Leigh beter op het witte doek weet over te brengen dan wie ook.
(HDP)
bekijk de trailer