Dagboek van een eerstejaars: 90 Days of Summer
Na een dikke twee maand genieten en feesten, wordt het tijd om de feiten onder ogen te zien, want we werden allemaal om beurt op het appel geroepen om onze punten te bespreken. Niet alleen was ik heel nieuwsgierig naar de uitslag van mijn experiment van vorige week, ik wou ook wel weten waar ik stond. Terwijl ik vorige jaren als stoere man voor de klastitularis zat om mijn mooi resultaat te bewonderen, zat ik daar nu als een jonge student met een bang hartje en een kleine mond.
Na een kort, maar bondig gesprek was de kogel door de kerk: elke student zou moeten studeren en ik dus ook. Het stressniveau in de aula steeg zienderogen, de cafés in Leuven geraakten hun bier aan de straatstenen niet kwijt en mijn portefeuille bleef gevuld. De hoop was echter nog niet verloren - mijn resultaten waren nu ook weer niet superslecht - maar ik begreep de boodschap en vol goede moed begon ik aan een heus regime dat steeds werd verfijnd door tips van her en der. Ik gebruikte gretig mijn markeerstiften, geraakte nuchter in elke les en zat voor het eerst sinds weken nog eens vooraan aandachtig op te letten.
Die verhalen van studenten die niets doen en er steeds door zijn, moeten we met een gigantische korrel zout nemen. Langs de andere kant zijn er ook die studenten die zich vanaf nu dag en nacht opsluiten en volledig wereldvreemd beginnen worden, maar ik prefereer een gezond evenwicht en geniet daarom toch nog af en toe van een pintje in mijn stamcafé. Daarnaast maak ik ook tijd vrij voor een goede cantus en ga ik zelfs nu en dan nog sporten.
In plaats van elke dag op te staan met een kater, word ik nu telkens wakker met het vooruitzicht van negentig dagen genieten tijdens de zomermaanden. Ik ga ervoor, want over vijf jaar wil ik dat felbegeerde diploma op zak hebben.