Vive La Fête: Nuit Blanche

We kunnen begrijpen dat heel wat mensen dit crazy-coole koppel een en ander misgunnen. Die mensen zijn dan ook niet voor de dag gekomen met het geniaal eenvoudige muziekrecept waar Danny Mommens en Els Pynoo keihard aan gewerkt hebben. Hun tweede album is sexy'er, dansbaarder en ideaal voor een serie nietsontziende Nuits Blanches.

Muziek in het midden van donkere newwave, de seks van Birkin, de lach van Lio en het verleidelijke van Bardot, om van Els Pynoo nog te zwijgen.De titeltrack sleurt je meteen de nieuwe plaat in. Stevige 4/4 technobeats, bijna een The Cure 'A Forest'-lijntje. Nergens aankomen bij de gehaakte Commodore-64 deun van ‘Touche pas’ een warme bas, een plagerige verleidingsdans. Sierlijk vervolledigd met het timbre van Danny’s ‘Pourquoi pas?’ en een heerlijke gitaarsnok. ‘Noir Desir’ is zonder twijfel de hardste, mooiste track en klauwt in je vel met een zwarte gitaarlijn en een basisbeat, newwave pur sang. ‘C’est la manie’, ijselijk schoon gekreet terwijl de zwartjassen en wij tussen de rookmachines en de strobo’s zwalpen. Elk nummer is koel en heet, vrolijk en weemoedig, razend en vergevingsgezind. Een teer, heel mooi evenwicht dat Vive La Fête doorgrond heeft. De ogen gezwart, de nacht gestart.

 

Noem het kitschpop of catchy electro, noem het newwave van nu, maar noem het vooral Vive La Fête. Krijg hier en daar kippenvel, dans je de roes in, voel elke gitaar, stem, beat en smijt je volop in de muziek, want daarom maken Els en Danny ze.

 

(LAD)