Radiohead: Hail to the thief

Vier dagen muziek in de oren, het hart en het lijf. Vier dagen Werchter, véél, heel veel wonderbaarlijks en geeneens een handvol ontgoochelingen. Voor ons was Werchter op donderdagavond rond middernacht al volledig geslaagd. Björk had net nog ons hart zonder moeite uitgwrongen toen Yorke en de zijnen hun eerste noot aansloegen. Zowat elk van die podiumparels staan op hun nieuwe plaat.


Hail to the Thief toont hoe Radiohead alles door heeft en is passend en passant nog eens een steek naar Bush, de verkiezingskoning. Ze maakten al tijdsbepalende muziek lang voor hun meesterwerk Ok Computer, puurden het elektronisch experiment met Kid A en slagen er op deze plaat in dat alles naadloos in elkaar te verstrengelen.

 

Yorkes concert heeft de devote fan in ons een zeldzame keer, opnieuw eigenlijk met vorige week al Mogwai, uit zijn kruipkelder gekregen. Onvoorwaardelijke verafgoding is aan ons uiterst uitzonderlijk besteed, maar voor Thom, en we weten best dat moeder natuur niet zo vriendelijk voor hem is geweest, maken we blindelings de weg vrij. Die muziek straalt gewoon op je af en krijgt je stil, overdondert je, doet je dromen en neen, ze is niet zwaarmoedig, hoewel Yorke toch liever had gehad dat het regende. Het concert van Radiohead op Werchter, perfect geluid, perfecte sfeer, perfect moment om bij de mensen te staan van wie je houdt en ze eens goed vast te pakken, ogen dicht, luisteren en voelen. Een concert uit de duizend met heel veel traantjes in de ogen en WAW!- momenten. Yorke zingt live nog dromeriger en heeft een ongelofelijke présence, een gloed vanop het podium tot aan het achterste pizzakraam. Van ‘Where I end and you begin’ uit deze plaat tot het prachtige ‘Karma police’ is de melancholie, het duistere, het zweverige, het ijle, het kalme en zuivere dat hij in zijn muziek wikkelt geen enkel moment klef, maar noot voor noot, woord voor woord indringend en indrukwekkend. Radiohead is een band die altijd in heel wat keelgaten scheef zal klemmen omdat de ene vindt dat ze een dikke nek hebben en omdat de andere vindt dat Radiohead zus en hun muziek zo. Sorry jongens, het kan ons deze keer echt geen zak schelen, Radiohead was machtig en laat dit er de zachtjes terug naar de begane grond plaat bij zijn.

 

Moby speelde daags nadien nog ‘Creep’, omdat hij vond dat elke fan dat zeker had willen horen, de glimmende New Yorker houdt ook van hen. Hail to the Thief is niet even sterk als Ok Computer maar verdomme meer dan mooi genoeg.

 

(LAD)