Dagboek van een Leuvense student: Vaarwel vettig snelvoedsel

Als eerstejaars in Leuven gaat er een nieuwe wereld open. Zenuwachtig verdwalen in de Leuvense straten, eerste kennismakingen met goedkope pintjes in een fakbar en het laten snoozen van de wekker, omdat er toch geen verplichte lessen op het programma staan. Het is dan ook uiterst naïef te denken dat het jaar erop gewoon een ooit-gemist-herhaling zal zijn. Als tweedejaars zijn we officieel geen groentje meer en dat heeft zo zijn voordelen. Zo kennen we de kortste weg tussen de Oude Markt en de aula waar we de volgende dag les hebben, weten we de goedkoopste cafés en restaurants te vinden en verworven we al wat academische kennis. De keerzijde van de medaille is dan weer dat iedereen meer en meer een eigen weg inslaat. Zo komt de helft van de collegelopers niet eens in het volgende jaar terecht, verzuipen anderen liever hun lever in een studentenclub en zijn nog anderen het studeren moe en beginnen ze dan maar te werken. Om te vermijden dat ik na afloop van mijn studies het aantal overblijvende vrienden op één hand zou kunnen tellen, plande ik een heuse reünie.

We hadden de afgelopen weken allen genoeg vettig snelvoedsel gegeten en dus was de keuze snel gemaakt om de handen uit de mouwen te steken en een compleet driegangenmenu op tafel te toveren. Ik zocht een Leuvense visboer op, ging langs bij de groentezaak om de hoek en besteedde een weekbudget aan bijpassende (schuim)wijnen. Om alle gasten een plaatsje te geven op kot, haalde ik wat extra stoelen van de zolder, nam ik van thuis extra servies en glazen mee en plaatste ik allerhande tafels op kot achtereen. Kosten noch moeite werden gespaard. Na de berg afwas maakten we het Leuvense nachtleven onveilig en bij het opkomen van de zon lagen we allen eindelijk in bed. Voor het eerst in maanden waren we nog eens allemaal samen geweest en hadden we genoten van een geweldige avond. Het begin van een mooie traditie, me dunkt.