11/01/2012
Shame
Wanneer je de zaal verlaat na het bekijken van Shame, de tweede langspeelfilm van de Britse hedendaagse kunstenaar Steve McQueen, voel je inderdaad schaamte.
Schaamte omdat je als een voyeur hebt zitten kijken naar de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage, een man die dwangmatige seks gebruikt om de emotionele leegte in zijn binnenste toe te dekken. Welk trauma er achter zijn gedrag schuilt, kom je niet te weten, maar je krijgt een hint wanneer zijn labiele zus bij hem komt aankloppen en er barsten verschijnen in zijn pantser van koele playboy. McQueen, die eerder al de filmkunst naar een schier ondraaglijk niveau tilde in zijn claustrofobische IRA-prent Hunger, duwt de toeschouwer genadeloos met de neus op de feiten, niet alleen qua rauwe en onverbloemde naakt- en seksscènes, maar ook en vooral door je de pijn van de personages te laten meevoelen. Langzaam laat hij de ontreddering bij je binnensijpelen, en het resultaat is verbluffend. Het is inmiddels tien dagen geleden dat wij de film zagen, en hij spookt nog steeds door ons hoofd. Shame is échte cinema. De vertolking van Michael Fassbender grenst aan het ongelooflijke: hij griezelig goed, en Carey Mulligan bewijst definitief dat ze een van de beste actrices van haar generatie is. Toch is Shame allerminst een pretje om te bekijken. Sterker nog: we willen 'm het liefst nooit meer opnieuw zien. Maar wat een film, vrienden. Wat een film!
(HDP)