Dagboek van een Leuvense student: OORD DER VERDERF

Wanneer dat laatste punt van de laatste zin van het laatste examen gezet is, ervaart elke student een gelukzalig gevoel. Ze vertrekken dan naar elke hoek van de wereld om daar enkele etmalen te genieten van een zorgeloze vakantie. Vitamientjes worden geruild voor koppijngenezers, cafeïne voor elke vorm van alcohol en isolement voor langverwacht sociaal vertier. Geitenwollensokken worden van de zolder gehaald, skilatten worden opgeblonken en de heupflacon wordt opgevuld met een hartverwarmend goedje. Ook voor mijzelf werden de Franse bergen gedurende een week mijn thuis.

 

Acht mannen in een miniatuurchalet gepropt met liters gerstenat, wodka en andere leverbedervendedranken.Het levert verhalen op waarbij elke welopgevoede mens spontaan van zijn stoel aftuimelt. Een dronken ijsbeer in de gang, security die elke avond meermaals op bezoek komt en wakker worden naast een lege fles en een naakte, onbekende vrouw. Ons evenwichtsvermogen mocht ons dan wel verlaten hebben, ik was aangenaam verrast dat we er bijna elke dag in slaagden om toch enkele uren op de piste door te brengen. Wat dan weer resulteerde aan een bezoek aan de plaatselijke après-skibar met alle gevolgen van dien.

 

Na een helse tocht van uren én uren stond ik met beide benen alweer op Leuvense bodem en het duurde dan ook niet lang of ik mijn natuurlijke instinct volgde naar het dichtstbijzijnde café. Na enkele pintjes zou ik, moe en kapot, kotwaarts vertrekken. Het lot had echter duidelijke andere plannen, want mijn sleutels besloten verstoppertje te spelen. De enige oplossing was de komende uren op café door te brengen met wat vloeibaar goud als gezelschap om dan de eerste trein te nemen en mijn reservesleutel thuis te gaan halen. Mijn moeder schrok haar een ongeluk toen ze mij aantrof op de deurdrempel, amper geslapen en amper nuchter.

 

Dat het een fantastische vakantie was, was wel duidelijk: de bibber na ontnuchtering, de steken in de lever en tal van nieuwe vriendschappen. Wat er overblijft van de herinneringen in mijn verroeste hersenpan zullen nooit vergeten worden.