People I know
Kijk eens aan, alweer een film die na de aanslagen van 11 september een paar jaar in de koelkast is blijven zitten. Deze keer is het niet zozeer de inhoud die te gevoelig lag in de nasleep van het WTC-inferno, maar het naakte feit dat nogal wat scènes uit
People I know in en rond de
Twin Towers werden gedraaid.
Een paar
reshoots en wat camouflagewerk later kunnen we toch nog genieten van deze duistere, cynische dissectie van het schijnwereldje waarin de New Yorkse jetset zich beweegt. Al Pacino, in zijn hologigste rol sinds
Insomnia, is Eli Wurman, een pr-agent op z'n retour die in de aanloop naar een belangrijke benefietavond terechtkomt in een spinnenweb van drugs, seks, moord en chantage. Het hele verhaal speelt zich af in een tijdspanne van ongeveer 24 uur, yep, zo'n beetje zoals
Any way the wind blows van Tom Barman. Daar houdt de vergelijking trouwens meteen op, want waar Barman het hipste van zijn stad naar boven haalt, schetst regisseur Daniel Allgrant genadeloos het nihilistische, nachtelijke verval en de schaamteloze hypocrisie van al wie in New York de touwtjes van roem en macht door zijn vingers voelt wegglippen. Voeg daarbij het wegkwijnen van een oudere man die met de leegheid van z'n eigen leven wordt geconfronteerd (een imposante one-manshow van Pacino,
over-the-top als gewoonlijk maar niettemin adembenemend) en je krijgt een behoorlijk deprimerende, maar tegelijk ook vlijmscherpe, intelligente en meeslepende film.
(JC)